Deerhunter - Halcyon Digest (2010)Birgir Örn Steinarsson

Ég verð að viðurkenna að ég hef alltaf verið nokkuð smeykur við þessa sveit, Deerhunter. Eins og mér fannst tónlist vera að fara í spennandi áttir í kringum aldamótin þegar allt í einu allt varð leyfilegt þá fannst mér miður þegar listrænar indísveitir á borð við þessa gleymdu að leggja áherslu á það sem skiptir höfuðmáli - að semja góð lög!

Ég fell kylliflatur þegar ég heyri nýstárlegar hugmyndir í útsetningum - en um miðjan þennan áratug var oft eins og ungt framsækið tónlistarfólk væri of mikið að einbeita sér að því að skapa nýstárlegan hljóðheim en góða tímalausa tónlist. Samt hefur verið tíska fyrir því hjá gagnrýnendum að gefa þessum sveitum alltaf góða einkunn - nefni Animal Collective sem skýrasta dæmið um slíka sveit. Þar sem fókusinn er frekar á því að vera "alvarlegur frumlegur listamaður" í stað þess að skreyta góða tónlist með flottum útsetningum. Hjá þeirri ágætu sveit er eins og hugmyndirnar um hvað megi gera næst "öðruvísi" hafi meira vægi en að detta inn á góða laglínu. Hentar kannski einhverju tónlistaráhuga fólki - en ekki mér. Ætli ég sé ekki bara of gamaldags þegar allt kemur til alls. Úff... en nóg tuð...

Þannig að - þegar þessi nýja Deerhunter plata tróð sér inn í vasadiskóið mitt var ég frekar skeptískur. En viti menn! Batnandi mönnum er best að lifa. Deerhunter hafa greinilega orðið fyrir þónokkrum áhrifum frá þeirri tónlist sem Phil Spector vann á gullskeiði sínu. Hér eru allt í einu fínustu lagasmíðar á ferð - og þá hefur maður þolinmæði fyrir smá delay-súpu í meðlæti. Þetta ná þeir að fanga listavel - t.d. með lögunum Basement Scene (sem vitnar beint í lagið All I Have to do is dream með Everly Brothers) og hið stóróða Sailing. Aðall þessarar nýju plötu, Halcyon Digest, eru nefnilega lagasmíðarnar. Sönglínurnar læðast aftan að manni og festast í heilahvelinu.

Yfir allri plötunni er draumkennt ívaf. Eins og sumar staðleysukvikmyndir er tímaskyn draumsins óráðið. Eins og þegar persónur klæðast frökkum og höttum, keyra um á Ford bílum frá 1950 en taka svo upp lófatölvur. Tími þessa draums er að hluta til frá áðurnefndu blómaskeiði Phil Spectors á sjötta og sjöunda áratugnum (en þá helst í laglínum) en einnig frá tíunda áratugnum þegar sveitir á borð við Mercury Rev og Flaming Lips voru upp á sitt besta. Þetta er kannski ekki mjög vinsældarvænt - en mjög áhugavert og lúmskt grípandi. Gef þeim svo extra kredit fyrir að þora að setja besta lag plötunnar - He Would have Laughed - aftast! Lagið er svolítið á kant við hin, sérstaklega vegna sterkra afrískra áhrifa í rythma og undirleik. Plötunni er líka raðað saman á skemmtilegan hátt - því lögin verða betri og betri því lengur sem líður á hana.

Þetta verður bókað ein af þessum plötum sem endar inn á topplistum tónlistargrúskrara í lok árs. Enda mjög frambærileg plata. Ég veit þó ekki hvort hún eigi eftir að enda á mínum. Galli hennar held ég að hún hljómar ekki líkleg til þess að standast tímanns tönn vel. En ég hef svo sem oft haft rangt fyrir mér áður í svoleiðis spádómum... 

4.0  / af 5 stjörnum

helstu lög:
Revival
Sailing
Memory Boy
Desire Lines
Basement Scene
Helicopter
Fountain Stars
He Would have laughed

Revival (myndbandið - með karaókí texta!)


Helicopter (myndbandið)