Sleigh Bells - Treats (2010)Birgir Örn Steinarsson

Nei, þetta er ekki jólaplata þó svo að nafn sveitarinnar, Sleigh Bells, sé vissulega svolítið jólalegt. Það er ekki það eina sem mér finnst skrítið við þessa sveit - því hún virðist bæði vera eftirá og á undan í senn. Ég get eiginlega ekki ákveðið mig - hvort sándið þeirra sé svolítið hallærislega 90's - eða hvort það sé einfaldlega kominn tími til þess að taka bigbeat opnum örmum á ný. Þetta er kallað noise-pop af tónlistarnördasíðum en fyrir mér hljómar þetta bara svolítið eins og blanda af The Chemical Brothers, The Prodigy, The Go Team! og Republica. Sleigh Bells eru nefninlega Retro - en á hátt sem ég hef ekki heyrt áður hjá þessari kynslóð - og undarlega nálægt manni í tíma. En svo áttar maður sig á því að þau Alexis Krauss og Derek Miller sem manna þennan dúett voru auðvitað bara krakkar þegar bigbít kom fram á sjónarsviðið. Þetta er því nostalgíst fyrir þeim. Þetta er uppgötvun sem er skemmtilega undarleg og lætur mér líða eins og risaeðlu.

Þessi sveit hefur hlotið þónokkra athygli og á hana svo sem alveg skilið. Athyglina hefur hún fengið út á styrk smáskífa sinna - Tell 'Em, Infinity Guitars og Rill Rill. Þau tvö síðastnefndu eru stórfín ef maður er að tengja. En sem breiðskífusveit eru Sleigh Bells með buxurnar á hælunum, því sem heild er frekar erfitt að hlýða á plötuna í gegn vegna leiðinda. Það er eins og menn hafi kannski verið að flýta sér aðeins um of. Fín frumraun - en hefði bara getað orðið svo miklu miklu betri.

Þetta er kjörin tónlist í auglýsingar fyrir tískuvöruverslanir - eða sem bakgrunnstónlist í hipp og kúl sjónvarpsþætti. Smáskífurnar fljúga nægilega hátt til þess.

Þetta er harður bransi og ég spái því að ef Sleigh Bells kemur ekki með aðra plötu á næsta ári stútfulla af slögurum þá renni hún í gleymskunnar dá.

2.5 / af 5 stjörnum

helstu lög:
Tell 'Em
Infinity Guitars
Rill Rill



Infinity Guitars


Rill Rill