Bombay Bicycle Club - Flaws (2010)Birgir Örn Steinarsson

Það er oft talað um að önnur breiðskífa hljómsveita sé sú erfiðasta. Það er að segja önnur plata eftir að vinsældum er náð. En það virðist nú ekki hafa verið mikið vesen fyrir Íslandsvinina í Bombay Bicycle Club.

Þrátt fyrir ungan meðalaldur liðsmanna hefur Bombay Bicycle Club náð nokkuð langt. Frumraun þeirra, I Had the Blues but i Shook the loose, bauð upp á nokkuð ferskt og gott rokk. Skemmtilegt daður við afríska takta og tónstiga gerðu svo lagið Always Like This að tímalausum slagara. Eitthvað hefur tíminn í hljómsveitarútunni verið nýttur í kassagítarsspil því mjög óvænt ákveður sveitin að önnur plata sín yrði í allt öðrum stíl en sú fyrsta. Það eina sem tengir þessa nýju plötu við þá fyrri er áþekk rödd söngvarans Jack Steadman. Ef hún væri ekki eftirminnileg væri engin leið að átta sig á því að hér væri sama hljómsveit á ferðinni.

Ég missti af tónleikum þeirra hér á Iceland Airwaves og af einhverjum ástæðum hefur ekkert spurt af þeim til mín og ég er því svolítið forvitinn að vita hvort sveitin lék allt settið sitt á fullu blasti eða hvort það var keyrt áfram á kassagíturum og banjó? Eða skiptust þeir á? Hvernig kom það þá út? Persónulega finnst mér þetta skemmtileg pæling að bjóða upp á nýjan stíl með nýrri plötu. Um að gera að rugla fólk og gagnrýnendu svolítið í ríminu. Það á enginn utanaðkomandi að geta sagt hljómsveitum hvernig þær "eigi" að vera.

Í heildina er Flaws nokkuð notaleg plata. Ef maður dansaði við lögin á I had the blues... á laugardegi þá er þessi frábær í þynnkunni á sunnudegi. Lítið sem ekkert er nostrað við útsetningar og upptökur fóru víst að mestu fram í svefnherbergi Steadman. Lögin eru keyrð áfram á gítar- og banjóspili en slagverk og bassaleikur eru í algjöru aukahlutverki. Laglínur eru nokkuð sterkar og textar þónokkuð yfir meðallagi. Aðall tónlistarinnar er há- og hálfhás röddin er nægilega dáleiðandi til þess að fanga athygli manns. Það verður að segjast að Steadman býr yfir nokkuð vinalegri söngrödd sem fer órafmagnaðri tónlist kannski betur en hljómsveit á fullu blasti. Að mörgu leyti er þessi önnur plata Bombay Bicycle Club meiri sólóplata lagahöfundarins Steadmans en sú fyrri var. Hann gæti alveg eins flutt hana einn á sviði með kassagítar án þess að maður myndi sakna hinna neitt. Af því leyti finnst mér fyrri platan skemmtilegri - þar eru oft frábærar lausnir á útsetningum laganna þar sem allir hljóðfæraleikararnir fá að njóta sín. Ég t.d. ekki ímyndað mér að trommarinn hafi mjög gaman af því að spila lögin af þessari plötu læf - stundum er smá sláttur með burstum á sneril það eina sem heyrist frá honum.

Á plötunni eru tvö tökulög sem eru nokkuð vel valin. Það fyrra Fairytale Lullaby er eftir breska trúbadúrinn John Martyn sem átti sitt blómaskeið á áttunda áratugnum en hann lést í fyrra. Ég þekki ekki upprunalegu útgáfuna - þannig að ég get ekkert tjáð mig um samanburðinn - en lagið er svo sem fínt. Það seinna er þó öllu skemmtiegra en það er Swansea eftir guðdómlegu álfaprinsessuna Joönnu Newsome. Þeir eru greinilega miklir aðdáendur hennar því það er eina lagið á plötunni sem búið er að nostra eitthvað örlítið meira með. Þar birtast t.d. skyndilega fljótandi hljómborðslínur ofan á dáleiðandi takt sem endurómar úr litlu rými. Flott túlkun á laginu - og þeir ná að gera það algjörlega að sínu í stað þess að apa algjörlega eftir upprunalegu útgáfunni... skemmtilegt.


3.5  / af 5 stjörnum

helstu lög:
Rinse Me Down
Many Ways
Ivy & Gold
Leaving Blues
Flaws
Swansea

Ivy & Gold - læf heima


Swansea - læf í skuggalegu stræti


Rinse me down - læf út í skóg

lag dagsins: Danny Elfman - Jack's LamentBirgir Örn Steinarsson

Ég var að plötusnúðast í nótt á Bar11 og brá bara svolítið við að sjá hversu margir mættu í Hrekkjavökubúningum. Vissi ekki að þessi bandaríska hefð væri orðin svona sterk hér á landi. Hélt að Öskudagur væri nóg... en það var gaman að sjá alls konar fígúrur... heilt gengi úr Rocky Horror - dansandi iPod - teenage mutant ninja turtles - dansandi djöfla og blacksploitation gengi með tilheyrandi afró... þetta hefur vaxið gífurlega með hverju ári - man að ég var hissa fyrir tveimur árum að sjá að þá mættu örfáir á djammið í búningum - en í gær var bærinn fullur af alls kyns draugum og djöflum ... labbaði svo heim eftir giggið og það var eins og að labba heim í gegnum Hrekkjavökubæinn hans Tim Burton...

En, engu að síður... þetta er frábært lag úr frábærri mynd og ekki orð um það meir. Veit ekki hvort allir vita það en Danny Elfman syngur lagið sjálfur - en hann samdi öll lögin í myndina og syngur fyrir Jack - en talar ekki ... hmmm...









Jack's Lament - Hrekkjavökukóngurinn í tilvistarkreppu

Kings of Leon - Come around Sundown (2010)Birgir Örn Steinarsson

Allt sem fer upp þarf að koma niður - og þannig er það líka með vinsældir rokkhljómsveita. Bræðrabandið Kings Of Leon vann sér inn fyrir sínum vinsældum með ótrúlegum dugnaði og þrautsegju. Með hverri plötu stigu þeir einu þrepi ofar upp á yfirborðið þangað til að þeir gjörsamlega voru allsráðandi á meginstraumnum eftir útgáfu síðustu plötu. Sex on Fire og fleiri sínglar voru svo gjörsamlega alls staðar að jafnvel hörðustu aðdáendur fengu upp í kok. Í stað þess að slaka aðeins á og gefa fólki smá hvíld heldur sveitin áfram að vera fáránlega dugleg og gefur út sína fimmtu plötu á sjö ára útgáfuferli.

Samkvæmt kenningunni að bönd úldni innanfrá eftir áratugs útgáfuferil fer að koma tími á Kings of Leon. Mér sýnist þeir líka skynja það sjálfir því bæði titill nýju plötunnar "Come around sundown" og titill upphafslagsins The End er hægt að túlka sem vísbendingar þess að liðsmenn átti sig á hverfugleika allra hluta. Að allt verði að taka sinn enda og að einn daginn verði hljómsveitin Kings of Leon hluti af því sem eitt sinn var. Það eru líka merki á þessari nýju plötu að vinnuaðferðir séu að komast á síðasta söludag - því hún er vissulega ekki jafn fersk og spennandi og fyrri verk.

En... fjölmiðlar hérlendis sem annars staðar eru kannski full dramatískir í afgreiðslu sinni á þessari plötu. Come Around Sundown er hvergi jafn slæm plata og þeir reyna sannfæra ykkur um. Jújú - eyrað er kannski orðið svolítið þreytt á sándi sveitarinnar en það er hvorki útþynnt eða of-unnið. Svona hljómar bara sveitin - og það eru engar vísbendingar um að þessi plata eigi eftir að eldast eitthvað verr en aðrar plötur sveitarinnar.

Helsti löstur Come around sundown er í rauninni bara sá að núna höfum við samanburðinn við aðrar plötur sveitarinnar. Góðu lögin hér eru ekki eins góð og góðu lögin á hinum plötunum. Uppfyllingarlögin eru svo bara svipuð og önnur uppfyllingarlög sveitarinnar. Hlustandinn fær örlítið á tilfinninguna að sveitin hafi verið að flýta sér örlítið um of.

Ég spái því að það sé a.m.k. ein breiðskífa eftir frá þessari fínu sveit. Þeir vilja varla enda á svona miðlungsverki.

2.5  / af 5 stjörnum

helstu lög:
Radioactive
Pyro
The Face
Back Down South
Beach Side
No Money


Radioactive læf úr Saturday Night Live

lag dagsins: Can - Tango WhiskymanBirgir Örn Steinarsson

Can var alveg ótrúleg hljómsveit - engri annarri lík. Stofnuð í Köln árið 1968 og var svo svakalega langt á undan sinni samtíð að það er ótrúlegt að ímynda sér að þessi tónlist sé að nálgast það að verða hálfrar aldar gömul.

Þeir voru frumkvöðlar á mörgum sviðum. Gerðu t.d. hljóðsörp (samples) með því að líma saman segulbönd í hring og láta þau rúlla endalaust áfram í segulbandstækjum. Þeir fundu upp "vonlenskuna" löngu áður en liðsmenn Sigur Rósar fæddust - en japanski söngvarinn Damo Suzuki gerði tilraunir með því að nýta röddina sem hljóðfæri er mætti spinna á.

Þessi plata Soundtracks kom út árið 1970 og er safn upptakna við stuttmyndir er þeir gerðu með þýskum tilraunakvikmyndagerðamönnum í lok sjöunda áratugarins. Þetta lag Tango Whiskey-man og var að finna í kvikmyndinni Deadlock eftir Roland Klick. Can er kapitúli í tónlistarsögunni út af fyrir sig og ef þið eruð ekki búin að tékka á þeim þá eigið þið enn eftir að opna dyrnar að óuppgötvaðri vídd...

Tango Whiskeyman - myndbandið er gert af aðdáanda og er víst óður til þýska leikarans Klaus Kinski

Villagers - Becoming a Jackal (2010)Birgir Örn Steinarsson

EKki láta fleirtöluna í nafninu plata ykkur eða skilgreiningar Conor J. O'Brien um að Villagers sé "eins manns hljómsveit" - þetta er hrein og klár sólóplata. Það virðist ekki vera mjög móðins þessa daganna hjá nýrri kynslóð breskra lagahöfunda að gefa út undir eigin nafni. Eins og Bat for Lashes, La Roux, Little Boots, Beirut og fleiri og fleiri - er Villagers grímuklætt sólóverkefni. Og hreint út sagt alveg frábær frumraun.

O'Brien er kannski ekkert að finna upp hjólið hvað útsetningar varðar. Þær eru þó smekklegar. Oftast lítið í gangi í einu í lögunum - gítar - píanó/orgel - bassi - trommur og raddir. O'Brien er augljóslega af gamla skólanum og hugsanlega undir áhrifum frá tónlistarmönnum á borð við Paul Simon, Conor Oberst (aka Bright Eyes) og Jens Lekman. Hann hefur ekki mjög mikla söngrödd og raular sig hálfpartinn í gegnum lögin - passar sig þó á því að skreyta þau fallegum bakröddum sem hann syngur sjálfur. Aðalstyrkur O'Brien er næmni fyrir góðum melódíum. Hvort sem það eru sönglínur eða stef leikin á píanó eða með strengjum. Hann er líka frábær textahöfundur. Nær á listalegan hátt að fanga andartakstilfinningar í lengri texta. Að velta textunum fyrir sér er stundum eins og að standa fyrir framan vandað landslagsmálverk og virða fyrir sér næmni listamannsins fyrir smáatriðunum.

Áferð plötunnar er þægileg og hljómur mjög náttúrulegur. O'Brien sleppir sjaldnast af sér beislinu - nema svo allt í einu í laginu Pieces sem sker sig frá öðrum á plötunni. Ekki bara vegna skemmtilegs 60's yfirbragðs í pianóspili heldur líka vegna kjánalegs spangóls (já, maðurinn fer í alvörunni að spangóla eins og úlfur) í lok lagsins. Þar er illa farið með gott lag.

Þau augnablik á þessari plötu sem eru vel heppnuð geta framkallað gæsahúð. Önnur renna í gegn án þess að pirra mann.

4.0  / af 5 stjörnum

helstu lög:
Becoming a Jackal
Home
That Day
Set the Tigers Free
Twenty Seven Strangers

Home


Becoming a Jackal


Twenty Seven Strangers læf hjá KEXP

lag dagsins: The Band (feat The Staples) - The WeightBirgir Örn Steinarsson

Smá þunnur þennan morgun - fór út í gær að sjá Stafrænan Hákon, Náttfara og Sudden Weather Change. Mæli eindregið með Náttfara - gæðasveit þar á ferð - með dýrasta læf sánd í heimi! En... lag dagsins. Föstudagur í dag og þetta kemur mér alltaf í gott skap. Hundgamalt alveg... upptaka alveg frá 1976... úff... sama ár og ég fæddist.

Tekið úr tónleikakvikmyndinni The Last Waltz (kom út tveimur árum síðar) sem ekki ómerkari maður en Martin Scorcese gerði. Án efa í hópi bestu tónlistarmynda allra tíma. Sagan á bakvið myndina er í raun afskaplega einföld. The Band voru búnir að starfa saman í um 15 ár (bæði sem undirleikssveit og í því að gefa út eigin efni) og Robbie Robertsson og félagar vildu hætta með stæl. Þeir blésu því til heljarinnar tónlistarveislu þar sem þeir fengu á svið með sér alla vini sína. Bæði fólk sem þeir höfðu spilað með inn á teip og tónlistarmenn sem höfðu haft mikil tónlistarleg áhrif á þá. Með þeim í myndinni mæta þannig á svið Bob Dylan, Neil Young, Joni Mitchell, Eric Clapton, Muddy Waters, Emmyloy Harris, Ringo Starr, Van Morrison og fleiri. BandIÐ var ótrúleg sveit og Martin Scorcese nær á ótrúlegan hátt að fanga þá spilagleði - og trega sem er í loftinu - enda höfðu þessir menn verið á nær stanslausu tónleikaferðalagi í áratug.

Auk gæsahúðar tónlistaratriða eru svo frábær viðtöl (þó einungis við liðsmenn The Band) sem krydda myndina. Frábærar bransasögur sem kitla hláturtaugarnar... Nóg mas... rúllið þessu í gegn! Sönghópurinn The Staples syngur með í þessari útgáfu... og hversu kúl er það að trommarinn syngi!!??

The Band (feat The Staples) - The Weight

Deerhunter - Halcyon Digest (2010)Birgir Örn Steinarsson

Ég verð að viðurkenna að ég hef alltaf verið nokkuð smeykur við þessa sveit, Deerhunter. Eins og mér fannst tónlist vera að fara í spennandi áttir í kringum aldamótin þegar allt í einu allt varð leyfilegt þá fannst mér miður þegar listrænar indísveitir á borð við þessa gleymdu að leggja áherslu á það sem skiptir höfuðmáli - að semja góð lög!

Ég fell kylliflatur þegar ég heyri nýstárlegar hugmyndir í útsetningum - en um miðjan þennan áratug var oft eins og ungt framsækið tónlistarfólk væri of mikið að einbeita sér að því að skapa nýstárlegan hljóðheim en góða tímalausa tónlist. Samt hefur verið tíska fyrir því hjá gagnrýnendum að gefa þessum sveitum alltaf góða einkunn - nefni Animal Collective sem skýrasta dæmið um slíka sveit. Þar sem fókusinn er frekar á því að vera "alvarlegur frumlegur listamaður" í stað þess að skreyta góða tónlist með flottum útsetningum. Hjá þeirri ágætu sveit er eins og hugmyndirnar um hvað megi gera næst "öðruvísi" hafi meira vægi en að detta inn á góða laglínu. Hentar kannski einhverju tónlistaráhuga fólki - en ekki mér. Ætli ég sé ekki bara of gamaldags þegar allt kemur til alls. Úff... en nóg tuð...

Þannig að - þegar þessi nýja Deerhunter plata tróð sér inn í vasadiskóið mitt var ég frekar skeptískur. En viti menn! Batnandi mönnum er best að lifa. Deerhunter hafa greinilega orðið fyrir þónokkrum áhrifum frá þeirri tónlist sem Phil Spector vann á gullskeiði sínu. Hér eru allt í einu fínustu lagasmíðar á ferð - og þá hefur maður þolinmæði fyrir smá delay-súpu í meðlæti. Þetta ná þeir að fanga listavel - t.d. með lögunum Basement Scene (sem vitnar beint í lagið All I Have to do is dream með Everly Brothers) og hið stóróða Sailing. Aðall þessarar nýju plötu, Halcyon Digest, eru nefnilega lagasmíðarnar. Sönglínurnar læðast aftan að manni og festast í heilahvelinu.

Yfir allri plötunni er draumkennt ívaf. Eins og sumar staðleysukvikmyndir er tímaskyn draumsins óráðið. Eins og þegar persónur klæðast frökkum og höttum, keyra um á Ford bílum frá 1950 en taka svo upp lófatölvur. Tími þessa draums er að hluta til frá áðurnefndu blómaskeiði Phil Spectors á sjötta og sjöunda áratugnum (en þá helst í laglínum) en einnig frá tíunda áratugnum þegar sveitir á borð við Mercury Rev og Flaming Lips voru upp á sitt besta. Þetta er kannski ekki mjög vinsældarvænt - en mjög áhugavert og lúmskt grípandi. Gef þeim svo extra kredit fyrir að þora að setja besta lag plötunnar - He Would have Laughed - aftast! Lagið er svolítið á kant við hin, sérstaklega vegna sterkra afrískra áhrifa í rythma og undirleik. Plötunni er líka raðað saman á skemmtilegan hátt - því lögin verða betri og betri því lengur sem líður á hana.

Þetta verður bókað ein af þessum plötum sem endar inn á topplistum tónlistargrúskrara í lok árs. Enda mjög frambærileg plata. Ég veit þó ekki hvort hún eigi eftir að enda á mínum. Galli hennar held ég að hún hljómar ekki líkleg til þess að standast tímanns tönn vel. En ég hef svo sem oft haft rangt fyrir mér áður í svoleiðis spádómum... 

4.0  / af 5 stjörnum

helstu lög:
Revival
Sailing
Memory Boy
Desire Lines
Basement Scene
Helicopter
Fountain Stars
He Would have laughed

Revival (myndbandið - með karaókí texta!)


Helicopter (myndbandið)

Wild Beasts - Two Dancers (2009)Birgir Örn Steinarsson

Árlega bíða tónlistargrúskrarar spenntir eftir tilnefningum til bresku Mercury verðlaunanna. Sigurlaunin sem slík eru svo sem ekkert merkileg - ávísun upp á einhver þúsundir punda - og í raun virðist skipta minnstu hver svo vinnur. Þetta eru með fáum tónlistarverðlaunum sem taka lítið sem ekkert mark á velgengni tónlistarmanna á markaðnum. Hér er vel valin fagnefnd að verki sem velur hreinlega þær plötur sem þykja skara fram úr á tónlistarsviðinu. Árlega eru því á meðal tilnefndra fjölda listamanna sem fæstir kannast við. En það er nær öruggt að fái listamaður tilnefningu þá eykst plötusala viðkomandi nokkuð.

Á meðal tilnefndra í ár var þessi sveit hérna, Wild Beasts, með plötu sína Two Dancers. Þetta er indírokksveit sem gerir út frá Leeds og hefur gefið út tvær plötur frá því 2008 hjá Domino útgáfunni. Hér á Íslandi hefur hún ekki fengið neina umfjöllun. Hvorki á prenti eða í netmiðlum. Sveitin hefur líklegast ekki einu sinni komist í vitund margra dagskrágerðamanna útvarpsstöðva hér og því eflaust sjaldan heyrst í útvarpi. Samt hefur þessi plata alla burði til þess að verða mjög vinsæl. Ég myndi þora að éta hattinn minn upp á það að hér eru a.m.k. að finna tvo mega-útvarpsslagara! Tékkið á lögunum Hooting and Howling og We Still Got the taste Dancing on Our Toungues til að fá staðfestingu á því.

Tónlistarlega er Wild Beasts kannski ekkert svo ýkja frumleg sveit. Útsetningar eru þó merkilega smekklegar í einfaldleika sínum og naumhynggju. Fjórir menn - en enginn tekur of mikið pláss í tónlistinni. Hér er frekar lagt áhersla á sniðugar lausnir í samspili bassa og slagverks en að hamra á gítarinn endalaust. Bakraddir eru líka oft skemmtilegar - eins og heyrist glögglega í laginu All the kings men. En talandi um það lag þá kristallast kannski best í því afhverju þessi sveit er hugsanlega ekki allra. Afar sérstæður söngstíll Hayden Thorpe er bæði aðall sveitarinnar og helsti löstur. Veður beint úr falsetu niður í djúpu nóturnar með mjög leikrænum hætti. Minnir þónokkuð á Antony er oftast er kenndur við The Johnsons en þó nokkuð ýktari - og meira flöktandi á milli öfgafullra andstæðna. Persónulega finnst mér hann magnaður söngvari. Túlkun hans hleður tónlistina einhverri ólýsanlegri dýpri fegurð. Túlkun hans er þó þannig að ef þú skilgreinir sjálfan þig sem pungsveittann rokkara er finnur þig best með viskí í hönd hlustandi á varalitarokk á borð við Mötley Crue - þá selurðu þér eflaust að þetta sé of "gay" fyrir þig. Hayden opinberar sig gjörsamlega í gegnum söngstíl sín sem hrifnæma sál er kærir sig lítið um álit annarra. Ég tek að ofan fyrir þessum manni.

Platan er tíu laga. Örfá þeirra þarfnast gaumgæfilegrar hlustunnar - en þau verðlauna þig þolinmæðina. Hin eru öll bara fáránlega grípandi við fyrstu hlustun. Þið getið gert margt heimskulegra en að sækja þessa plötu... svo mikið er víst.

4.0 / af 5 stjörnum

helstu lög:
The Fun Powder Plot
Hooting & Howling
We Still got the taste dancing on our tongues
Two Dancers
This is Our lot
The Empty Nest
 

Hooting & Howling (myndbandið)


We still got the taste dancing on our tongues (myndbandið)

lag dagsins: Massive Attack - Paradise Circus feat. Hope SandovalBirgir Örn Steinarsson

Ef einhver skyldi hafa verið að velta því fyrir sér hvaða lag sé upphafsstefið í glæpaþáttunum Luther sem hófst á RÚV á þriðjudagskvöldið síðasta - þá er það þetta lag hérna. Paradise Circus með Massive Attack sungið af hinni yndisfríðu Hope Sandoval úr Mazzy Star. Sú sveit gerði garðinn frægan á síðasta áratug - átti ágætis feril og náði hápunkti með laginu Fade into you - sem er líka frábært lag.

Paradise Circus er tekið af plötunni Heligoland sem kom út fyrr á þessu ári og er án efa best verk sveitarinnar síðan Mezzanine leit dagsins ljós árið 1998. Aðdáendur True Blood þáttanna muna svo kannski líka eftir þessu lagi - en það var notað þegar vampíran Bill Compton var sendur af vampírukóngnum inn á strípibúllu til þess að sækja þangað fórnarlamb. Mjög sexí atriði - enda mjög sexí lag. Myndbandið sem fylgir er gert af aðdáenda og er líka... mjög sexí. Gjöriði svo vel.

Massive Attack - Paradise Circus feat. Hope Sandoval

Topp 5 - Tom WaitsBirgir Örn Steinarsson

5. Closing Time (1973)

Flestir tónlistarmenn skjótast upp á sjónarsviðið eins og nýhlaðið batterí. Þeir eru aldrei ferskari, óheflaðri eða kröftugri en á fyrstu plötum sínum. Ef um roksveit er að ræða - er hún yfirleitt mest hrá - mest ögrandi og mest framúrstefnuleg á fyrstu starfsárum sínum. Þetta er öfugt hjá Tom Waits sem hljómar á fyrstu plötu sinni Closing Time eins og þreytt og lifað, viskíbaðað gamalmenni. Röddin er mýkri og lögin flest angurvær og útvarpsvæn. Titlar á borð við Ol'55 gefa engar vísbendingar um að þarna hafi verið á ferðinni 24 ára starfsmaður pizzastaðar á ferðinni. Sérstaklega ekki í laginu Martha þar sem Waits setur sig í hlutverk miðaldra manns er færð þá hugdettu að hringja í kærustu sína mörgum árum eftir að leiðir þeirra skyldu.
Einmannaleikinn umlykur plötuna og strax þarna er ljóst að Waits hefur einstaka hæfileika þegar kemur að því að smíða saman lög. Angurvær treginn í laginu I Hope That I don't fall in love with you hljómar of þroskaður fyrir dreng sem er rétt skriðinn yfir tvítugt. Það var augljóst strax á frumraun Waits að þarna væri gömul sál á ferð.

helstu lög:
Ol' 55
I Hope That I Don't Fall in Love With You
Martha
Grapefruit Moon
A Little Trip to Heaven (On the Wings of Your Love)

4. The Black Rider (1993)

Vanalega ekki talin með betri plötum Waits en ein sú magnaðasta að mínu mati. Inniheldur tónlist úr leikriti sem Waits vann með bítnikk skáldinu William S. Burroughs og leikskáldinu Robert Wilson. Tónlistin ber mikinn leikhúskeim og þónokkuð um ósungin lög. Í nokkrum þeirra les svo Burroughs ljóðasnilld sína með uppvakningslegri röddu sinni. Skringilegheitin eru allsráðandi og sagir, pumpuorgel og önnur óhefðbundin hljóðfæri með undarlegum tón eru algengari en hin hefðbundnu.
Það er yndislegur karnival-fílingur yfir allri plötunni sem gefur henni einstakt kennileiti frá öðrum plötum snillingsins. Lögin sem eru góð og hlustandinn fær það aldrei á tilfinninguna að hann verði að þekkja söguþráð leikritsins til þess að njóta afurðarinnar. Þetta verk var víst sýnt í Kaupmannahöfn þar sem það gekk fyrir fullu húsi í tvö ár.
Þó það sé nokkuð víst að hér sé ekki um einlægt verk að ræða - þar sem Waits er hér í hlutverki nær allann tímann - ná nokkur lögin inn að beini.

helstu lög:
November
Black Rider
The Briar and the Rose
I'll shot the moon
Flash pan hunter

3. Mule Variations (1999)

Þegar þetta er skrifað hefur Tom Waits ekki gefið út plötu með nýju efni í ein sex ár. Þegar þessi plata kom út árið 1999 var hið sama upp á teningnum. Hann hafði þá klárað samning sinn við Island Records og ákveðið að bíða með frekari útgáfur þar til að honum byðist samningur er hann gæti sætt sig við. Auk þess lá honum ekkert á þar sem hann hafði nýlega eignast börn og vildi fylgja þeim úr grasi fyrstu árin. Þungarokksfyrirtækið Epitaph varð fyrir valinu þar sem hann fékk það í gegn að hann gæti gert nákvæmlega það sem hann vildi - auk þess að eignast réttinn af plötunum nokkrum árum frá útgáfum þeirra.

Það var því töluverð eftirvænting fyrir þessari plötu þegar hún leit loksins dagsljós árið 1999. Hún er hljóðrituð í hlöðunni heima hjá honum og fregnir af tilraunum hans að vinna með bít-boxurum höfðu lekið út. Þegar platan kom loksins varð það ekki hljómburður hennar eða sérstætt val hans á samstarfsfólki sem heillaði aðdáendur hans - heldur magnaðar lagasmíðarnar. Mule Variations er eitt heilsteyptasta verk Waits. Þar sýnir hann alla flóru sína. Ballöður á borð við Take it with me, súrealísk örleikrit á borð við What's he building in there? og poppslagarar á borð við Hold On sönnuðu að Waits var fjarri því að þorna upp. Eftir þessa plötu komst hann á mikið flug og gaf út hverja plötuna á fætur annari. Allar eru þær góðar og því er þessi einungis táknmynd blómlegs áratugar hjá kappanum.

helstu lög:
Hold On
Big in Japan
Cold Water
Come on up to the House
Take it with me

2. Rain Dogs (1985)

Þegar maður hlustar á Rain Dogs áttar mig sig sjaldnast á því tónlistarumhverfi sem Waits var að starfa í á þessum tíma. Það að Waits hafi náð að fylgja köllun sinni og framleiða sinn sérstaka stíl - verandi á plöturisanum Island - á sama tíma og Whitney Houston, Power Station, Duran Duran, Boy George og Wham réðu meginstraumnum er ótrúlegt. Engu að síður þorir Rain Dogs þar sem aðrir listamenn þora ekki. Afbragðs fylgifiskur meistaraverksins Swordfishtrombones frá árinu 1983 þar sem Waits enduruppgötvaði sjálfan sig og skapaði sér þann stíl sem hann hefur svo alla tíð verið þekktastur fyrir.

Það sem gefur Rain Dogs sérstaka frá öðrum plötum kappans er hversu mikið hann styðst við brass á plötunni. Einnig eru augljósari poppsmíðar hér en áður. Downdown Train er lag sem t.d. Rod Stewart átti svo eftir að hljóðrita síðar. Phil Collins stal svo síðar laginu Anywhere I Lay My Head - en ef það er ábreiða er það óþekkjanlegt í slepjulegheitum sínum.  Time er týpískt Waits lag en öðlaðist framhaldslíf. En ef einhver persónuleiki Waits birtist hér betur en hafði áður gert er það hundurinn í kappanum. Í upphafslagi plötunnar geltir hann sig nánast í gegnum texta Singapore. Þetta er magnað verk - heil 19 lög á sömu plötunni án þess að missa rauða þráðinn. Klassískt meistaraverk? Án efa.

helstu lög:
Singapore
Clap Hands
Hang Down Your Head
Time
Rain Dogs
Downtown Train
Anywhere I lay my head


1. Swordfishtrombones (1983)

Ef ég á að vera alveg heiðarlegur get ég ekki gert upp á milli Rain Dogs og þessarar. En þessi er þó svo mikið brautryðjandaverk að hún verður að vera ofar á listanum. Eftir tíu ára feril hjá Asylum útgáfunni þar sem Waits dansaði línudans á milli bar/trúbadúrs og djassfyllirafts skipti hann algjörlega um gír. Árið áður en þessi plata kom út rak Waits umboðsmann sinn, upptökustjórann og losaði sig úr samningi við plötufyrirtækið sitt. Eiginkona hans Kathleen Brennnan hjálpaði honum svo að finna sína eigin rödd í stað þess að vera stöðugt að reyna gera tónlist er ætti að passa inn á þennann eða hinn markaðinn. Hugmyndin með Swordfishtrombones var að búa til nýja tegund tónlistar sem þá myndi finna sinn eigin hlustendahóp og markað. Einhver innann Island útgáfunnar hafði trú á verkefninu og þar með fór Waits undir þeirra hatt.

Nýi hljóðheimurinn var byggður á kaótísku gítarspili - nánast aldrei hljómum - kontrabassa og glás af alls kyns ruslaralegu slagverki. Marimba, vibrafónar og svipuð slagverk eru áberandi. Píanóið er í algjöru aukahlutverki á plötunni, ólíkt fyrri plötum þar sem útsetningar voru oftast nær byggðar utan um það. Ef sum lögin hljóma eins og það sé verið að slá á potta og pönnur þá er það vegna þess að svoleiðis er það akkúrat. Waits hætti að reyna syngja "fallega" og einbeitti sér frekar að því að finna réttan karakter fyrir hvert lag. Svipuð hugsunaraðferð og Elvis notaði á sínum ferli - nema hvað að Waits leyfði sér loksins að vera öllu leikhúsalegri í túlkun sinni. Ef lagið krefst þess að hann urri allt lagið og eyðileggi raddböndin í leiðinni - þá yrði bara að hafa það!

Brassútsetningar eru frumlegar og lifandi og lögin mörg helstu perlur sem Waits hefur sent frá sér. Plata sem enn verður hlustað á eftir 100 ár.

helstu lög:
Underground
Shore Leave
Johnsburg, Illinois
16 shells from a thirty-ought six
In the Neighbourhood



Ol'55 af Closing Time - læf frá 1999 úr MTV Storytellers


November af Black Rider - listrænt myndband gert af aðdáanda


Hold On frá 1999 - myndbandið


Clap Hands tekið úr Big Time tónleikamyndinni - frá 1988


Shore Leave beint af plötunni

Superchunk - Majesty Shredding (2010)Birgir Örn Steinarsson

Þetta er akkúrat ástæða þess að mér finnst að hljómsveitir eigi ekki að starfa saman lengur enn í tíu ár. Superchunk spratt fyrst fram á sjónarsviðið 1989 með löngutöng upprétta. Kusu að gera allt á eigin spýtur, hljóðrituðu og gáfu plötur sínar út sjálf. Náðu teljandi vinsældum í Bandaríkjunum en þverneituðu að selja afurðir sínar áfram til stórfyrirtækja.. og trúið mér nóg voru tilboðin. Hörðustu spekúlantar vilja jafnvel halda því fram að ef sveitin hefði gert samning við einn af þáverandi plöturisum hefði hún náð vinsældum Nirvana eða Pearl Jam. Superchunk voru hetjur þeirrar bylgju - en pössuðu sig á því að tapa aldrei sjálfstæði sínu. Aðdáunarvert, svo sannarlega.

Núna, um fimmtán árum eftir blómaskeið sveitarinnar, er sveitin enn að. Enn algjörlega sjálfstæð og er enn að semja lög. En trúið mér sumir hlutir glansa betur í fortíð en nútíð. Tónlistin er orðin algerlega vatnsþynnt og óþægilega lituð af seinni tíma bandarísku háskólarokkki. Hér er ekki vottur af pönki, neista eða góðum augnablikum. Platan rennur í gegn eins og undirspil af hundgömlum þætti af Beverly Hills 90210 sem er endursýndur í 130. skipti. Þeir sem þekkja ekki til sveitarinnar eiga bókað eftir að halda að hér séu 15 ára piltar á ferð skoppandi á milli trampólína heima hjá sér með standpínu og gítar í hönd.

Get ekki tjáð mig mikið meira um þessi hörmung. Forðist eins og heitan eldinn. Þeir fá þó hálfan fyrir fortíð sína og dugnað. Hljómsveitir eiga að hætta áður en andleysið yfirtekur liðsmenn algjörlega. Eða eins og Neil Young sagði: "It's better to burn out than to fade away..."

0.5   / af 5 stjörnum

helstu lög:
engin

Learned to surf læf í lélegum gæðum...

The Walkmen - Lisbon (2010)Birgir Örn Steinarsson

Tónlist The Walkmen hefur stökkbreyst töluvert frá því að ég varð hennar fyrst var árið 2004 þegar platan Bows and Arrows kom út. Af þeirri plötu var slagarinn The Rat það eina til þess að brjótast inn í alþjóðlega rokkvitund netverja. Enda gott lag sem stenst ennþá tímanns tönn. Síðan þá hefur sveitin svitnað við að punga út hverri plötunni á fætur annarri þar til núna að þessi Lisbon skýtur sveitinni aftur almennilega inn á radarinn.
Við getum líka farið lengra afturábak og greint frá því að hér eru fyrrum liðsmenn of-hæpuðu rokksveitarinnar Jonathan Fire Eater á ferð - ef einhver man ennþá eftir þeirri sveit.

Þessi plata Lisbon hefur þegar skilað af sér nokkrum minniháttar útvarpssmellum og það kæmi mér ekki á óvart ef hún endaði á topp 10 listum rokkgrúskrara þegar þeir gera upp árið 2010 í listum eftir tvo mánuði. Alveg sæmilegasta plata hér á ferð en ég er ekki alveg að tengja jafn vel og aðrir grúskrarar virðast vera gera. The Walkmen til tekna hafa þeir skapað sér sinn eigin hljóðheim með þessari plötu. Eitthvað sem er að verða vinsælla og vinsælla að gera á meðan framsækinna tónlistarmanna í dag. Það er vissulega ástæða til að kætast yfir því. Enda verður "fullkominn" hljómur bara leiðinlegur og þreytandi þegar upptökutæknin er slík að allir geta gert plötur með ólöstuðum hljómburði. Gallinn við slíkt er auðvitað að þegar menn taka "sénsinn" og láta hluti hljóma groddaralega er ekkert víst að hljóðheimurinn höfði til allra. Söngrödd Hamilton Leithauser (hann heitir það í alvörunni!) er heldur ekki allra. Konan mín varð t.d. frekar grettin í framan þegar hún heyrði þetta og sagði að hann hljómaði eins og ungur Rod Stewart. Svo sem sæmileg lýsing - taki hver henni sem vill. Persónulega finnst mér það ekkert niðrandi.

Hér eru menn viljandi að láta trommurnar hljóma fjarlægar (eins og beint af surf plötum Dick Dale) og gítarana ruslaralega. Mjög lifandi hljómur sem af einhverjum ástæðum virkar svolítið fráhrinandi í fyrstu. Lisbon krefst ítrekaðar hlustunar því hljóðheimur plötunnar er einsleitur sem gerir það afar auðvelt að missa þráðinn ef athyglin er ekki fyrir hendi. Lögin hljóma eins við fyrstu hlustun - þó það komi svo bersýnilega í ljós við ítrekaðri hlustun að þau séu mjög ólík innbyrðis. En platan verðlaunar hlustann - en ruglar hann líka svolítið í ríminu. Lögin sem virkuðu best á mig við fyrstu hlustun, eins og Angela Surf City, verð fljótt leiðingjörn og þreytandi. Önnur lög, eins og hið ljúfa All my great designs, tekur maður varla eftir í fyrstu. En svo verða þau í uppáhaldi við þriðju hlustun. Hér er líka tilraunir til poppsmíða, eins og hið bráðefnilega Woe is me. Stærsti slagari plötunnar ef þú spyrð mig. Skemmtilegt daður við ruslaralegt 60´s popp.

Eins og þegar maður hlustar á gamlar upptökur frá sjötta áratugnum er hljómur plötunnar þannig að manni finnst alltaf eins og það hefði verið hægt að ná örlítið meiri krafti. Sérstaklega þar sem The Walkmen er augljóslega kraftmikil sveit. Ég get t.d. ímyndað mér að það sé allt önnur upplifun að sjá sveitina flytja þessi sömu lög á sviði. Best finnst mér þeim þó takast til í hægari lögunum. Nefni þar næst síðasta lagið While I Shovel the Snow.

3.5  / af 5 stjörnum

helstu lög:
Juveniles
Blue as your blood
Stranded
All My Great Designs
Woe is Me
While I Shovel the Snow


Woe is Me læf unplugged í andyri bókasafnsins í NY


Juveniles læf í hljóðveri KEXP útvarpsstöðvarinnar


Blue as your blood læf unplugged í hljóðveri WXRT útvarpstöðvarinnar

lag dagsins: The Antlers - SylviaBirgir Örn Steinarsson

Ég missti af þessum á Airwaves vegna eigin lúðaskaps. Þeir sem sáu sögðust þó ekki hafa verið mjög hrifnir. Finnst það eiginlega alveg ótrúlegt miðað við gæði þessarar plötu þeirra frá því í fyrra... vaknaði með þetta lag á heilanum í morgun... flott vídjó líka...

þetta er ein af þessum týndu plötum frá því í fyrra. var ein af fáum plötum sem gáfu mér ítrekaða gæsahúð - en það var eins og hún færi alveg framhjá radarnum hérna heima. vonandi hefur það breyst með tónleikunum á Sódóma á Airwaves. Var svo mikill lúði að ég bókaði mig óvart sem plötusnúð á laugardagskveldinu. Bóka yfirleitt langt fram í tímann og misreiknaði hvenær Airwaveshelgin væri nákvæmlega... var því að plötusnúðast í brúðkaupi með armbandið um úlnliðinn á meðan þessir og Robyn skemmtu hátíðargestum... svaka flottur... ég held þá bara áfram að hlusta á plötuna...  endilega tékkið á henni!



The Antlers - Sylvia

Er að hlusta á... (væntanlegar umfjallanir)Birgir Örn Steinarsson

Var að setja þessar inn í vasadiskóið...

The Walkmen - Lisbon, Superchunk - Majesty Shredding, Jamey Johnson - The Guitar Song, Swans - My Father Will Guide Me up a Rope to the Sky, Black Milk - Album of the Year, Deerhunter - Halcyon Digest, The Chemical Brothers - Further, Seasick Steve - Man from another Time, Beach House - Teen Dream, Kings of Leon - Come Around Sundown, Sufjan Stevens - The Age of Adz, Antony and the Johnsons - Swanlights, Belle & Sebastian - Write about love, Hurts - Happiness, Everything Everything - Man Alive, Jónas Sigurðsson - Allt er eitthvað, How to dress well - Love Remains, Das Racist - Sit Down Man, Matthew Dear - Black City, Twin Shadow - Forget, Curren$y - Pilot Talk, No Age - Everything In Between, Wild Nothing - Gemini, Big Boi (Sir Lucious Left Foot) - The Son of Chico Dusty, Ceo - White Magic, Emeralds - Does it Look like I'm Here?, Best Coast - Crazy for You, Wavves - King of the Beach, Julian Lynch - Mare, I am Arrows - Sun Come Up Again, Liars - Sisterworld og Espers - III...

Eins og þið sjáið er þetta slatti af plötum og já - ég er að hlusta á þær ALLAR... seinna í dag skrifa ég um The Walkmen - Lisbon... og vonandi næ ég að skrifa eina umsögn á dag eftir það...


kveðja,
-biggi

Hérna er svo eitt lag frá því fyrr á þessu ári til þess að ylja ykkur um hjartarætur...

Tallest man on Earth - The Wild hunt Læf

Grinderman - Grinderman 2 (2010)Birgir Örn Steinarsson

Á tímum sem yngri kynslóðir eru alltaf að passa sig á því að móðga ekki nokkurn einasta mann er ekki annað hægt en að vera þakklátur fyrir Nick Cave og félaga hans í The Bad Seeds. Það er sama frá hvaða sjónarhorni þú skoðar það - Nick Cave er alveg sama hvað þér finnst! Hann mætir bara í vinnuna á hverjum degi og gerir nákvæmlega það sem honum sýnist - og EKKERT annað!

Þegar Cave og félagar hans í The Bad Seeds tilkynntu fyrir þremur árum síðan að þeir hygðust gefa út plötu undir nafninu Grinderman átti enginn von á því að þetta hliðarverkefni myndi verða langlíft. Í fyrstu leit út fyrir að þarna væri Cave að gera félögum sínum greiða. Þeir höfðu verið í skugga hans í áraraðir og leikið hans lagasmíðar. Núna væri kominn tími til þess að allir leggðu í púkk og semdu saman. Kæmu saman í æfingarhúsnæðinu, tengdu sig beint við skáldagyðjuna og hirtu groddaraleg lög úr tóminu. Útkoman var fyrri Grinderman platan sem fór nokkuð þyngri en það sem Cave hafði sent frá sér á árunum áður. En einnig kaótískari og meira út um allt. Í viðtölum til að kynna þá plötu virkaði Cave nokkuð pirraður og ákveðinn í því að láta almenning vita að þetta væri einungis hliðarspor. En svo, allt í einu, þremur árum síðar skilar fylgifiskur Grinderman sér í búðir. Sveitin orðin mun öruggari í hljóm sínum og Cave greinilega byrjaður að njóta sín betur.

Það er hvorki himinn né haf á milli hljóm Grinderman og þess sem Cave hefur kynnt aðdáendum sínum. Auðvitað ekki, þar sem þetta er allt saman fólkið. Helsti munurinn er í lagasmíðum auk þess sem Cave leyfir sér að pissa meira utan í vegginn í textasmíðum. Grinderman er þó meira villidýr. Töluvert óútreiknanlegri og (dare I say it...?) hlaðið þónokkuð meiri kynþokka. Þetta er svo sannarlega graðhestarokk á köflum eins og sannast með fyrstu smáskífunni Heathen Child þar sem sjálfur Robert Fripp úr King Crimson kemur við sögu. Á þessari plötu stígur Warren Ellis líka skrefinu lengra í að skreyta lögunum kaótískum melódíum... wah-pedallinn er í mikilli notkun ásamt hljóðgerflum ýmiskonar. Allt er svo auðvitað látið bjaga. Segja má að helsti munur Grinderman og sólóferils Cave sé að tónlist sveitarinnar er römmuð utan um samleik sveitarinnar - en ekki texta - eða söng Cave. Gott dæmi er í laginu When My Baby Comes sem byrjar sem melódískt sönglag en endar sem þriggja mínútna rokkleðja.

Frábær plata - það er bara svoleiðis.

4.0 / af 5 stjörnum

helstu lög:
Mickey Mouse and the Goodbye Man
Worm Tamer
Heathen Child
When My Baby Comes
Evil
Kitchenette


Heathen Child live hjá Jools Holland

The Drums - The Drums (2010)Birgir Örn Steinarsson

Einhverjir muna eflaust eftir The Drums frá Iceland Airwaveshátíðinni í fyrra þar sem hún kom fram á Moshi Moshi kvöldinu á Listasafni Reykjavíkur. Flestir muna þó eflaust ekkert eftir þeim enda var lítið sem ekkert fjaðrafok yfir komu þeirra á hátíðina. Í dag heldur NME ekki vatni yfir þeim og segir þessa frumraun sveitarinnar - sem ber nafn hennar - eina af betri plötum ársins 2010.

Þetta eru bandarískir piltar frá Flórída sem virðast hafa grátið sig í svefn yfir fegurð bresku nýbylgjunnar sem náði blóma á níunda áratugnum. Sveitir á borð við Joy Division og síðar New Order, af hinu fræga Factory plötufyrirtæki. Þetta skilar sér aðallega í hljóðheim og pönklegum hljóðfæraleik. Þessa setningu má þó ekki skilja þannig að sveitin leiki pönktónlist - því það gerir hún alls ekki. Naglalegt gítar- og bassaplokkið er bara jafn yndislega stirt sem melódíur unaðslega klunnalegar. Þriggja nótu undirspilið er hlaðið ofan á stirðan trommuleik, sem er viljandi látin hljóma eins og ódýr hljóðgerfill. Stundum er svo ódýr hljóðgerfill I raun að slá taktinn. Þetta er hvorki dýr né stór hljómur... svo mikið er víst. Þessi plata hefði alveg eins getað verið hljóðrituð í næsta bílskúr. Svoleiðis er vissulega lottó - en í þessu tilviki sjarmerandi.

En svo kemur rúsínan í pylsuendanum. Lagasmíðarnar minna mun meira á bandarískar poppsmíðar sjötta áratugarins en The Smiths, Undertones eða Buzzcocks. Hér eru nokkur lög sem gætu alveg verið úr lagabanka The Beach Boys, The Four Seasons eða Buddy Holly. Það má því segja að þar mæti bandarísk áhrif breskum í upplífgandi hrærigraut. Kannski er þetta ekkert svo fjarri því sem Jesus & The Mary Chain voru að reyna á sínum tíma en bara mun sykursætara og poppaðra.

Söngur er yfirleitt nokkuð falin í stuttu endurvarpi og hljóðsúpu. Stundum svo mikið að textinn heyrist ekki skýrt. Mikið hefur t.d. verið gert grín af því hvort söngvarinn segi; "Oh Obama, I wanna go Surfing...". Eða hvað finnst ykkur...?


3.0  / af 5 stjörnum

helstu lög:
Best Friend
Let´s Go Surfing
Book of Stories
Skippin Town
Down by the Water


Let's Go Surfing

Dead Man's Bones - Dead Man's Bones (2009)Birgir Örn Steinarsson

Til allrar lukku komst ég á bragðið áður en ég áttaði mig á því að annar helmingur Dead Man's Bones sé Atla Bollasonklónið Ryan Gosling. Þó að ég vilji auðvitað síðuri viðurkenna það þá hefði sú vitneskja að hér væri á ferðinni tónlistartilraunir frægs Hollywood-leikara líklegast orðið til þess að ég hefði forðast þessa plötu eins og heitann eldinn. En sannleikurinn er að ég var byrjaður að raula lagið My Body is a Zombie for You nokkrum dögum áður en ég gúglaði sveitina í leit að frekari upplýsingum.

Samstarfsmaður Hr. Gosling í sveitinni heitir Zach Shields en þeir félagar kynntust fyrir nokkrum árum og tengdust í gegnum öfgafullan sameiginlegan áhuga á öllu er getur talist drungalegt eða furðulegt. Þeir ákváðu því snemma að semja saman söngleik er átti að fá hárin á hnakkanum til þess að standa upprétt. Þegar lögin voru svo komin ákváðu þeir félagar að efnið væri hreinlega of sérstakt í söngleik og því var hugmyndinni kastað og ákveðið að gera plötu. Á plötunni brýst svo fram ást þeirra félaga á hinum dularfullu plötum frá áttunda áratuginum er gefnar voru út undir nafninu Langley School Music Project. Þar mátti heyra misgóðar upptökur af kanadískum krakkakór syngja þekkt dægurlög. Stílbragð er Dead Man's Bones stæla með kór úr Silverlake Conservatory tónlistarskólanum sem syngur undir á nær öllum lögunum.

Yfirbragð plötunnar er magnað en því má helst þakka stífum vinnureglum er þeir félagar og upptökustjórinn Tim Anderson settu sér í ferlinu. 1. Rafmagnsgítarar voru bannaðir. 2. Þeir þrír þurftu sjálfir að spila á öll hljóðfærin samtímis. 3. Ekki mátti bæta við neinum hljóðfærum eftirá. 4. Einungis mátti gera þrjár tilraunir við hljóðritun hvers lags.
Þannig skapa þeir sér ekki bara mjög svo magnaðann hljóðheim - heldur ná að fanga orku augnabliksins fullkomlega. Þetta eru lifandi og skemmtilegar upptökur og áferðin ein er næg til þess að heilla eyrað við fyrstu hlustun.

Lagasmíðarnar eru einfaldar en svalar. Lögin eru oftast útsett af bassa - kassagítar, einhvers konar hljómborði og trommuslætti. En það sem sekkur inn að beini eru laglínurnar sem fylgja manni eins og draugur í gömlu timburhúsi. Ekki skemmir fyrir að drengirnir geta báðir sungið - og eru auðheyranlega undir töluverðum áhrifum frá Elvis Presley. Einnig er samlíkingar við Arcade Fire óumflýjanlegar - þó svo að hér séu engar eftirhermur á ferð.

4.0   /5 stjörnum

bestu lög:
In the Room Where You Sleep
My Body is a Zombie for You
Pa Pa Power
Lose Your Soul

Name in stone - læf í kirkjugarði


In the Room Where You Sleep


Pa Pa Power