Robyn - Body Talk (2010)Birgir Örn Steinarsson

Ég rakst á dagskránna fyrir Hróarskelduhátíðina árið 2008 í fyrrdag. Labbaði þar á milli áhugaverðra atriða með stól á bakinu fyrir ófríska eiginkonu mína. Við blómstruðum hreinlega og það var ekkert í heiminum sem okkur skorti. Við vorum það hamingjusöm og uppgefin að við létum það alveg framhjá okkur fara að Robyn hefði verið á aðalsviðinu eitt kvöldið. Vissi ekki einu sinni hver hún var þá og var alveg sama.

Næst missti ég af Robyn á síðustu Iceland Airwaveshátíð. Ætlaði að vera skynsamur með dj-bókanir mínar og passa að bóka ekki sömu helgi og tónleikahátíðin var. Var bókaður nokkrar vikur fram í tímann og misreiknaði mig. Var að spila í yndislegu brúðkaupi kunningja það kvöldið og var því sáttur þó svo að Robyn væri að spila á sama tíma í Listasafninu. Finnst það samt smá pínu leiðinlegt í dag.


Ég er búinn að fylgjast með þessu Body Talk ævintýri Robyn frá því að fyrsta smáskífan kom út. Var ekki alveg sannfærður um meint ágæti stúlkunnar þrátt fyrir góða spretti á síðustu plötu. Innbyrgði smáskífurnar í smáskömmtum. Hlustaði aldrei í gegn - en leyfði þeim að veltast um í lagapottinum mínum þar til ég fór að þekkja eitt lagið af öðru. Svo komu smáskífurnar og sem plötusnúður var ég allt í einu ekki grýttur niður úr púltinum á Bar11 fyrir að spila Robyn. Hafði reynt það áður fyrir svona ári síðan við litlar vinsældir. Robyn var komin inn á stað sem fæstir popplistamenn ná - að vera samþykkt hjá ólíkum tónlistarhópum. Prik fyrir það.

Fyrri Body Talk þröngskífan kom út í sumar - sú seinni núna í haust. Svo þegar sjálf breiðskífan mætir á svæðið eru tónlistargrúskrarar ekki bara búnir að fá að kynnast plötunni - heldur búnir að vera bíða eftir henni. Okkur var þó aldrei sagt á hverju við ættum von á. Bara að þriðja Body Talk afkvæmið kæmi út fyrir jól. Sem reynist svo vera ein besta rafpoppplata síðan Páll Óskar gaf út Allt fyrir ástina! Markaðssetningin á bakvið þessa plötu var hrein og klár snilld! Þessi útgáfa gæti vel hugsanlega orðið til þess að breyta tónlistarútgáfu það sem eftir er. Fokking planki fyrir það!

Það verður að koma fram að þriðja Body Talk platan er nánast eins og safnplata fyrir hinar tvær smáskífurnar. Hér eru 15 lög og 11 þeirra höfðu komið út áður í sama formi á hinum tveimur. Fjögur nýju lögin eru góð - en önnur lög eru svo í nýjum útgáfum. Eins og Indstructable sem var áður í fallegu ballöðu formi með sinfó og látum en er nú teknóslagari dauðans! Báðar útgáfur eru magnaðar!

Sem heild er Þetta er gallalaust plata. Þetta er klever popp sem fangar anda samtíma síns fullkomlega. Textar eru ekki eitthvað innihaldslaust múður um ekki neitt. Í eina skiptið sem þeir verða smá klaufalegir er í textanum Time Machine þar sem "venjulega sænska stelpan" vitnar í farartæki Dr. Emmet Brown og félaga hans Marty McFly. Annars eru textar fínustu poppsmíðar sem hljóma aldrei vandræðalega. Textainnihald er lífið - vinátta og ástin og þeir hljóma eins og þeir komi frá hjartanu. Hún púllar það meira að segja að syngja dúett með Snoop Doggy Dogg sem hljómar ekki þreytulega. Vel af sér vikið.

Þetta verður tímalaus klassík og fær stjörnugjöf eftir því. Ein merkilegasta poppplata sem við höfum tekið á móti í heiminn síðustu fimm árin eða svo. Sjáið bara til ef þið trúið mér ekki. Ég er a.m.k. blown away...

5 / af 5 stjörnum

helstu lög:
Dancing on my Own
Don't Fucking Tell Me What to Do
Indestructable
Love Kills
Hang With Me
Call Your Girlfriend
None of Dem
U Should Know Better
Dancehall Queen

Indestructible


Hang With Me (læf)

lag dagsins: The Vaccines - Wreckin' bar (Ra ra ra)Birgir Örn Steinarsson

Ég veit töluvert lítið um þessa sveit - enda splúnkuný. Hún er á málum hjá Columbia/Sony í Bretlandi og er víst spáð töluverðum vinsældum á komandi ári. Fyrsta smáskían - þessi hér - Wreckin' Bar (Ra Ra Ra) lofar bara nokkuð góðu. Nett Ramones meets The Strokes stemning - sem er bara hressandi ...

já, og svo er víst íslendingur í þessari hljómsveit - held að hann heitir Árni en hann var víst liðsmaður í Future Future - kann engin frekari deili af þessum unga herramanni... en það eru greinilega spennandi tímar framundan hjá honum. Til lukku með það...

spilist hátt! Mjög stuðandi!!

The Vaccines - Wreckin' Bar (Ra Ra Ra)

lag dagsins: Pizzicato Five - IBirgir Örn Steinarsson

Fyrir fimmtán árum síðan var ég að keyra um götur bæjarins með FM957 ómandi í gegnum viðtækið. Ég man að útvarpsmaðurinn var að taka inn fólk í beina útsendingu og bjóða þeim að fá óskalög. Þetta var frekar seint um kvöld um miðja viku, þannig að inn hringdu nátthrafnar sem höfðu kannski lítið annað fyrir stafni. Allt í einu hringir inn maður sem hljómar svolítið móður og uppveðraður. Honum lá greinilega mikið á hjarta. Köllum hann Jóa. Samtalið var einhvern veginn svona:

Útvarpsmaðurinn: "ÞETTA ER FM957, KLUKKAN ER HÁLF ELLEFU, VEÐRIÐ ÖMURLEGT OG ÞÚ! ERT Í BEINNI!"
Jói: "Já, góða kvöldið - ööö - ég varð bara að hringja inn til þess að láta aðra vita hvað ég var að sjá!"
Útvarpsmaðurinn: "JAHÁ! MAÐUR MEÐ STÓRFRÉTT - HVAÐ ER AÐ FRÉTTA VINUR?"
Jói: "Jaaa... ég var nú bara hér heima að horfa á sjónvarpið - ööö - á svona "evrópska" stoð. Og allt í einu kemur bara lag með Emilíönu Torrini!"
Útvarpsmaðurinn: "JAAAAAHÁÁ! ER EMILÍANA BARA AÐ GERA ÞAÐ GOTT Í ÚTLÖNDUM, HA. SVEI MÉR ÞÁ - ÞIÐ HEYRIÐ ÞETTA FYRST HÉR - Á FM957. Hmm... en bíddu! Evrópska sjónvarpsstöð? Hvaða stöð var það vinur?"
Jói: "Jaaa... öööö.... já ok... jújú, þetta var svona blátt efni eitthvað... en undir kom allt í einu bara þarna japanska lagið með Emilíönu! Mér bara krossbrá - hætti að horfa og varð að láta einhvern vita af þessu!"
Útvarpsmaðurinn: "JÁ, HLUSTENDUR GÓÐIR. ÞÁ HAFIÐ ÞIÐ ÞAÐ - EMILÍANA TORRINI ER AÐ GERA GÓÐA HLUTI Í ÚTLÖNDUM! KLUKKAN ER 29 MÍNÚTUR Í ELLEFU, VEÐRIÐ ER ÖMURLEGT, ÞÚ ERT AÐ HLUSTA Á FM957 OG HÉR KOMA AUGLÝSINGAR!"

Hvorugur þeirra vissi greinilega að um kóverlag væri að ræða hjá Emilíönu. Hvorugur þeirra hafði eflaust heyrt um Pizzicato Five - en útgáfa Emilíönu er Karokee útgáfa af upprunalega laginu - í þeim skilning að þau eru nánast nákvæmlega eins. Aumingja maðurinn var því að hringja inn í beina útsendingu í útvarpið að viðurkenna fyrir öðrum hlustendum að hann hafi verið einn heima að fitla við sig við klámmynd af tilgangslausu! Magnað stöff.

Árið 1995 gaf Emilíana Torrini út sína fyrstu plötu sem hét því skemmtilega nafni Croucie Dou' La. Þetta var nokkuð vel heppnuð frumraun en Jón Ólafsson var henni til halds og trausts. Hann hafði líka það mikla trú á stelpunni að hann kostaði og gaf út plötuna sjálfur.

Platan var full af tökulögum en Emilíana var annað hvort ekki byrjuð að semja sín eigin lög þarna - eða þá að hún treysti sér ekki til þess að sleppa þeim lausum strax. Þrátt fyrir að kóverlagaplötur hafi verið tabú á þessum tíma mokseldist þessi plata Emilíönu og hún varð að súperstjörnu - hér á Íslandi. Hún var þá enn algjörlega óþekkt í öðrum löndum. Þannig að Pizzicato Five eiga enn þetta lag í útlöndum... gjöriði svo vel - lagið I í upphaflegum búning. Svo kemur það aftur flutt læf í dívu-búning.

Pizzicato Five - I


Pizzicato Five - I (píanó útgáfa)

Wavves - King of the Beach (2010)Birgir Örn Steinarsson

Þetta er þriðja breiðskífa Wavves á jafnmörgum árum en hljómsveitin snýr nú aftur eftir algjöra uppstokkun. Sveitin er í raun einkaverkefni lagahöfundarins Nathan Williams sem hlaut vægt taugaáfall í fyrra á sviði í Barcelona þar sem sveitin var grýtt niður með plastflöskum. Þeir gátu sjálfum sér um kennt. Williams fór víst upp á svið í miður góðu ástandi - eftir að hafa innbyrgt glás af e-pillum. Hann panikkaði upp á sviði, gekk fram af áhorfendum með móðgandi orðum og réðst svo á trommuleikarann eftir að sá skammaði hann í hljóðnemann. Daginn eftir birti sveitin afsökunarbeiðni í dagblöðum þar og Williams viðurkenndi að vera stjórnlaus í drykkju og djammi.

Það kemur líklegast fáum á óvart að hljómsveitarliðsmenn Williams gáfust upp á honum og hættu. Williams gafst þó ekki upp - hlóð utan um sig nýja hljómsveit og hefur vonandi híft upp um sig buxurnar hvað allt annað varðar líka. Ekki að það skipti öllu máli fyrir þessa plötu hér - King of the Beach.

Það er svolítið skrítið að hlusta á þessa plötu í gegn - því það er nánast eins og Wavves séu tvær hljómsveitir í einu. Stundum er eins og Williams vilji leika grípandi gítargriparokk í ætt við The Vines (eða jafnvel smá handboltahetjurokk á borð við Blink 182) en hina stundina er eins og hann vilji vera í hópi listrænna sveita á borð við Deerhunter eða Animal Collective. Þannig byrjar platan á keyrslurokki skreyttu með grípandi viðlögum og tilheyrandi "tra la la la" köflum. Enn og aftur er ég að greina sterk áhrif frá tónsmíðum poppsveita sjötta áratugarins. Það er greinilega eitthvað Beach Boys, Phil Spector æði í gangi í grasrótinni í dag.

Betri eru Wavves þegar þeir leyfa huganum að reika í aðrar áttir en að gera tilvonandi slagara. Þannig nær þessi plata nýjum hæðum þegar fer að líða á seinni hluta hennar. Þá koma allt í einu lög þar sem grípagítarinn er hvíldur og þá myndast loksins þægilegt og gott rými í lögunum sem Williams og félagar nýta vel. Lögin Convertiible Balloon og Mickey Mouse standa upp úr - bæði í lagasmíðum og útsetningum. Lokalagið er svo fínn slagari - falin gimsteinn sem þarf þolinmæði í að uppgötva. Fyrri hluti plötunna á það nefnilega til að vera svolítið þreytandi á köflum. Ef ég mætti ráða - þá myndi ég leggja rafmagnsgítarinn algjörlega - og þróa þann fíling sem er á seinni hluta plötunnar betur.

Ég heyri fullt af efnivið hérna og augljóst að hér eru á ferðinni listamenn af guðs náð. En þeir eru augljóslega ekki í blóma. Nú þekki ég ekki fyrri plötur Wavves og get því ekki borið þessa plötu saman við þær. En ef Williams finnur sinn tón og leyfir sér að halda við hann - þá er hann alveg líklegur til þess að skila af sér meistaraverki. Það er bara ekki þessi plata.

2.5 / af 5 stjörnum

helstu lög:
King of the Beach
When Will You Come
Take on the World
Convertiible Balloon
Mickey Mouse
Baby Say Goodbye

Baby Say Goodbye


Convertible Balloon

lag dagsins: Gorillaz - Crystalized (The XX kóver)Birgir Örn Steinarsson

Að mínu mati hefur Damon Albarn tekið örfá feilspor á ferli sínum. Hann virðist líka vera svo yndislega ósérplægin að þegar það var komin tími til þess að fara á sólóferil - bjó hann frekar til gerfihljómsveit til þess að fela sig á bakvið. Held að það sé ekkert leyndarmál að Gorillaz sé í raun sólóverkefni kappans og á meðan hann á vinsælustu lögin í útvarpinu og á plötur í efstu sætum vinsældarlista um allann heim - er hann algjörlega laus við að verða slúðurpressufóður. Maðurinn býr yfir aðdáunarverðum hæfileikum sem útsetjari og poppsmiður. Hann er Mídas konungur - og allt sem hann snertir verður að gulli! Ég tek að ofan fyrir honum...

Gorillaz voru í Live Lounge í síðustu viku - en þar þurfa sveitir að taka tökulag eftir aðra starfandi hljómsveit. Albarn hefur valið sér lagið Crystalized eftir The XX og skilar því auðvitað frábærlega vel af sér - eins og flestu öðru sem hann gerir. Gjöriði svo vel... meira seinna í dag...

Endilega haldið áfram að kommenta... alltaf gaman að fá viðbrögð...









Gorillaz - Crystalized læf á BBC

lag dagsins: Ólöf Arnalds & Björk - Surrender (NÝTT VÍDJÓ)Birgir Örn Steinarsson

Rakst á þetta myndband fyrir nokkrum dögum á netinu. Það er víst splúnkunýtt en nú er Ólöf Arnalds að fara sleppa út gullmolanum sínum Surrender í loftið. Þetta er undurfallegt lag og enskan fer Ólöfu bara nokkuð vel - þó svo að ég kunni nú betur við íslenskuna. Ólöf er nefnilega að mínu mati ein af okkar fremstu ungu textahöfundum - þó svo að hún fái aldrei kredit fyrir það.

Í þessu myndbandi sýnir Ólöf á sér nýja hlið. Hún er ekki lengur feimna stelpan á dansgólfinu á Sirkús. Núna er hún orðin konan sem tjáir sig frá rótum í skógi... já og með dansara... þetta er allt í senn... mjög artí... vottur af erótík og fyrst og fremst virkilega vel útfært hjá þeim Árna & Kinski... njótið vel.

Surrender

Retro Stefson - Kimbabwe (2010)Birgir Örn Steinarsson

Það er auðvelt að fullyrða að önnur breiðskífa heimspopparanna í Retro Stefson sé nokkuð betri en frumraun þeirra Montana enda varð ég fyrir töluverðum vonbrigðum með þá plötu. Ég pissaði næstum því á mig þegar ég sá þau fyrst á Iceland Airwaveshátiðinni fyrir furðulega mörgum árum síðan - enda varð mér þá strax ljóst að þarna væri all sérstæð hljómsveit á ferð. Retro Stefson er fyrsta heimspoppsveit Íslands - og blanda þeirra er alveg einstök. Hlaðin hrynhita suður-amerískra og afrískra sveita í bland við sterk áhrif frá íslensku gleðipoppi. Svo skemmdi ekki fyrir að þessir krakkar kunnu á hljóðfæri sín. Það er nánast ekki hægt að sjá þessa sveit læf án þess að dilla sér og komast í betra skap en maður var í áður en maður mætti.

EN - svo kom þessi blessaða plata Montana - og hún sándaði illa. Svolítið hart að hrækja því svona fram - en vonbrigðin voru slík að ég kann ekkert annað orð yfir þá tilfinningu. Þó svo að sú plata var unninn í Sundlaug Sigur Rósar með fagmönnum - er eins og eitthvað hafi klikkað. Hljómurinn var fjarlægur. Stundum eins og að einum míkrafón hefði verið stillt upp 10 metrum fyrir framan sveitina og hún svo látin spila öll lögin sín í einni bunu í gegn. Platan hljómar á köflum eins og hún sé hljóðrituð inn í æfingarhúsnæði á mini-disc. Fyrir vikið náði platan engan veginn að fanga það litla kraftaverk sem sveitin getur verið þegar hún leikur lögin sín saman.

En nóg um það - svo kemur þessi plata hér - Kimbabwe og á henni tekst Retro Stefson að gera það sem örfáum sveitum tekst. Að vera hljómsveit sem mikil eftirvænting er frá og ná SAMT að toppa sjálf sig með mun betri skífu en síðast.

Hér er af nógu að taka því hér er mikið hæfileika fólk á ferð. Þau virðast líka hafa gott nef fyrir poppi og þessi plata er hönnuð sem slík. Útvarpsslagararnir hafðir fremst á meðan bitastæðari lögin er þarfnast ítrekaðri hlustunar krydda aftari hlutann. Þannig er alveg búið að koma hlustandanum í gott stuð þegar bestu lögin dynja svo skyndilega yfir hann.

Retro Stefson halda svo áfram því sem þeir gerðu á lokalagi síðustu plötu - að blanda inn tölvukassalegum forritunum inn á milli spilaðra laga. Þannig hljóma lögin Lomax I og Lomax 2 allt öðruvísi en restin af plötunni. Eins og hljóðfæraleikararnir hafi allir skyndilega ákveðið að fara í pásu - sest í sitt hornið og tekið einn leik í Game-boy-inum sínum. Það verður að viðurkennast að þetta er snilldarlega útfært og brýtur upp plötuna á afbragðs hátt.

Bestu lögin koma svo öll eftir miðbik plötunnar. Kimba er frábært lag - sem byrjar stíft eins og róbotar að spila en endar í tómri hamingju. Fjallatenór er skemmtilegt og skartar kafla með einu fallegasta synthasándi í heimi. Besta lag plötunnar er þó Low - sem Sigríður Thorlacius úr Hjaltalín syngur í ásamt Unnstein (hún sér mikið um bakraddir líka) en það er hálf-ballaða með skemmtilegum 60's trommum. Gullfallegt lag sem vinnur bara á við hverja hlustun.

Töluvert meira er um slagverk á þessari plötu sem gerir ekkert nema að lífga enn meira upp á hljóm sveitarinnar. Mjög vel gert.

Það er svo skemmtileg pæling að þessi plata skuli enda á enn nýrri forritaðri útgáfu af Senseni sem endaði síðustu plötu líka. Kannski ættu bara allar plötur Retro Stefson að enda á þessu frábæra lagi?

Það eina sem böggar mig við þessa nýju útgáfu Retro Stefson er kápan. Myndin er rosalega flott - en kannski óþægilega lík hugmyndinni sem Ingibjörg Birgisdóttir útfærði fyrir umslag Sin Fan Bous. Að minnsta kosti dró ég þá ályktun að Retro kápan væri eftir hana þegar ég sá myndina. Einnig finnst mér það leiðinlegt að hulstrið mitt skyldi rifna í sundur eins og póstkort úr póstkortabók þegar ég tók það út í fyrsta skipti. (Já, ég keypti eintakið mitt!)...

3.5 / af 5 stjörnum

helstu lög:
Kimba
Fjallatenór
Low
Karamba

Kimba (úr inspired by Iceland herferðinni)


Mama Angola

Vasadiskó #1 á Bar11 á fimmtudagskvöldiðBirgir Örn Steinarsson

VASADISKÓ #1 á BAR 11 fimmtudagskvöldið

Til þess að fagna því að vasadiskó bloggið hefur á einum mánuði orðið eitt af mest lesnu bloggum bloggar.is kerfisins ætla ég að blása til smá veislu á Bar11. Með því að halda fyrsta Vasadiskó-kvöldið hannað fyrir tónlistargrúskrara sem vilja stöðugt fá eitthvað nýtt og spennandi að heyra!

þar sem tónlistin sem ég er að blogga um fær að óma í rómantísku umhverfi Bar 11 á Hverfisgötunni - á móti Þjóðleikhúsinu.

Ertu tónlistargrúskrari og vilt fá að heyra öll lögin sem plötusnúðurinn neitar að spila fyrir þig þegar þú biður um óskalög um helgar? Viltu heyra eitthvað splúnkunýtt eða týnt? Á fimmtudaginn ætla ég að dj-a allt aðra tónlist en ég geri venjulega þegar ég hef mætt á Bar 11 að spila. Settið verður í takt við það sem ég hef verið að blogga hér á þessari síðu.

Mætið snemma - nælið ykkur í borð - og hlýðið á góða og ferska tónlist á meðan þið spjallið og sötrið bjór. Það er allt önnur upplifun að njóta tónlistar í góðum græjum - inn á stað - en heima í stofu. Komið og spjallið við aðra tónlistargrúskrara um hvað sé gott. Mætið jafnvel með diska ef þið viljið að ég spili eitthvað spennandi - og ég tékka á því.

Nýtt íslenskt - nýtt erlent - gleymdar perlur - engir rammar - bara nýtt eða týnt.

fimmtudaginn 25. nóvember
hefst kl. 22.00
endar kl. 01.00
Ókeypis inn.

kveðja,
-biggi

Skemmtilega slæmt 1: Denny Blaze - Average HomeboyBirgir Örn Steinarsson

Félagi minn frá Akureyri sendi mér þetta í pósti og ég verð hreinlega að deila því með ykkur. Þetta er búið að vera á netinu í heillangan tíma - þannig að það eru líkur á að mörg ykkar hafi séð þetta. Þau sem eiga það eftir geta búið sig undir frábærar 4:30 mínútu í sínu lífi.

Þetta myndband var sent inn á MTV fyrir 20 árum síðan af þessum dreng hér sem kallar sig Denny Blaze. Eftir að netið komast á koppinn póstaði hann þessu á YouTube og fékk loks uppreisnaræru sína. Komst í viðtal á Vh1, fékk gestahlutverk í kvikmyndinni The Rocker og hefur selt alls kyns varning tengdan sér í gegnum heimasíðu sína.

Endilega sendið mér sniðugar uppástungur á netfangið mitt - bigitalmusic@gmail.com.

En myndbandið er snilld - og um leið og ég þakka fyrir lesturinn (er kominn í fjórða sæti á bloggar.is yfir vinsælustu bloggin) þá vona ég að þið hafið gaman að þessu. Take it away - Denny Blaze!

Denny Blaze - Average Homeboy

lag dagsins: The Clash - Straight to hellBirgir Örn Steinarsson

Vinur minn og dj-kollegi Matthías Már Magnússon af Rás 2 benti mér á þetta lag um daginn. Ég hef lengi hlustað á The Clash en einhvern veginn náði þetta lag algjörlega að fara framhjá mér. Ég kveikti ekki einu sinni þegar ég heyrði Paper Planes lagið með M.I.A. í fyrsta skipti. Fannst það bara flott lag - með flottu undirspili. Þá hafði ég ekki hugmynd um að lagið væri unnið úr þessu lagi hér - Straight to Hell. Það er nóg að hlusta aðeins á byrjunina til þess að átta sig á því - en endilega hlustið á lagið í gegn því það er alveg kyngimagnað. Enda er The Clash bara ein allra svalasta hljómsveit sem uppi hefur verið - og hún fær allt of litla viðurkenningu í dag...

Gjöriði svo vel...

The Clash - Straight to Hell

Twin Shadow - Forget (2010)Birgir Örn Steinarsson

Þessi kauði heitir víst George Lewis Jr. réttu nafni. Með svo hversdagslegt nafn er kannski ekki furða að hann kjósi að kalla sig listamannanafninu Twin Shadow. Þessi plata hér skaust inn á radarinn eftir að hún fékk frábæra dóma á Pitchfork þegar hún kom út fyrir u.þ.b. mánuði síðan. Það hefði hún eflaust ekki gert ef Chris Taylor úr Grizzly Bear hefði ekki komið nálægt gerð hennar. Hann er titlaður upptökustjóri/framleiðandi - en stíll Twin Shadow er svo afgerandi frumlegur að ég leyfi mér að efast um að Taylor hafi átt lokaorðið hér. Þessi plata hljómar nefnilega eins og hún hafi verið gerð í svefnherbergi einhvers staðar af einmanna sál.

Gagnrýnendur ytra voru snöggir að stimpla þetta sem hluta af nýrri stefnu er kallast víst Chillwave - sem ég veit ekki hvað er en nafnið hljómar eins og eitthvert afbrigði af ambient. Það finnst mér alveg svakalega villandi lýsing á því sem þessi plata hefur upp á að bjóða. Svo er hann settur undir sama hatt og Ariel Pink - sem mér finnst líka afar villandi - því þeir eiga fátt sameiginlegt annað en að hafa gefið út plötu á sama ári.

Forget er þvílíkur suðupottur áhrifa. Í fyrstu er mjög erfitt að greina hvað þetta er - þar sem þetta hljómar mjög framandi fyrir eyrað. Hljómurinn virkar þó kunnuglegur - þó að hlustandinn átti sig á því að hann hafi aldrei heyrt þetta blæbrigði áður. Hér eru augljós áhrif frá Roxy Music, The Smiths, Prince, Human League, New Order, popplögum The Cure og jafnvel Hot Chip - en áhrifin frá fyrri hluta níunda áratugarins er hvað ríkust. George er svo nokkurs konar krúner - í þeim skilning að hann raular lögin eins og dimmraddaðri söngvarinn í Hot Chip. Söngstíll hans á svo til í að minna örlítið á Morrissey - sem er nú ekki leiðum að líkjast. Enda hefur George verið kallaður "svartur Morrissey"! Útsetningar eru mjög hugrakkar - því þær eru viljandi gerðar silkimjúkar og sætar þrátt fyrir að lagasmíðar séu oft á tíðum betur fléttaðar en gengur og gerist í nútíma popptónlist. Það verður að segjast - að fyrstu viðbrögð gætu orðið sú að þetta sé dálítið "off" - þar sem erfitt er að ímynda sér að það sé hægt að spila þetta á tónleikum. En við ítrekaða hlustun verður deginum ljósara að hér er um tímamótaverk að ræða - sem á eftir að smita út frá sér.

Þegar eyrað hefur vanist hljóðheim Twin Shadow fara undarlegir hlutir að gerast. Lögin fara að læðast aftan að manni eins og jú - tvíburaskuggi - sem hefur alltaf fylgt þér. Þá fer að koma í ljós hversu smekklega þetta er unnið - og að þetta hefði aldrei geta verið gert nema akkúrat núna. Þrátt fyrir sterk áhrif úr níunda áratugnum er þetta tónlist nútímans - því þrátt fyrir slípaðan hljóm er verið að sporna gegn því sem er í gangi á meginstraumnum. Hér er engin auto-tune - og tónlistin og söngur fjarri því að vera leiðinlega lýtalaus. Þetta sekkur djúpt, djúpt, djúúúpt... ekki láta þessa leka framhjá ykkur... ein af plötum ársins án efa.

4.5 / af 5 mögulegum

helstu lög:
Tyrant Destroyed
I Can't Wait
Shooting Holes
At my Heels
Yellow Balloon
Tether Beat
Castles in the Snow
Forget

Castles in the Snow


Tyrant Destroyed (skot úr myndinni Before Sunrise notuð sem myndband?)


Slow

lag dagsins: Iron & Wine - Naked as we CameBirgir Örn Steinarsson

Átti yndislegan morgun með börnunum mínum. Þetta lag minnir mig alltaf á dóttur mína - kannski vegna þess að við hjónin hlustuðum ítrekað á Iron & Wine á fæðingardeildinni. Textinn passar líka smávegis við þá atburði er áttu sér stað þann daginn.

Margir þekkja Iron & Wine einungis af laginu úr Twllight myndinni - Flightless Bird, American Mouth - en trúið mér að það er aðeins einn rúmsentimetri á toppi ísjakans. Þessi gæi er búinn að gefa út fjölda platna - og á enn eftir að semja leiðinlegt lag!

Sá Iron & Wine einu sinni á tónleikum ásamt Calexico - kvöldstund sem gleymist seint. Þekkti hann þá aðeins af orðsspori. Verð aðdáandi til dauðadags.

Ótrúlegur fjandi... en þetta lag er alveg milljón gæsahúðar virði... og myndbandið er flott líka.

Iron & Wine - Naked as we Came

Plötusnúða boðorðin 10Birgir Örn Steinarsson

Það er oft á tíðum undarlegt að hafa það að atvinnu að skemmta drukknu fólki. Að mestu er það þó gefandi og ég er þakklátur fyrir að fá að halda áfram að gera það sem ég kann að gera - og veit að ég geri vel.

Helsta ástæða þess að ég kýs að vinna sem plötusnúður er sú að mér hefur alltaf fundist gaman að stýra partí-inu. Í menntaskóla var ég óþolandi gæinn í partíum sem rauk alltaf beint í græjurnar. Ég er bara þannig gerður að ef ég tengi ekki við tónlistina í því rými sem ég er staddur - þá neyðist ég til að yfirgefa það. Þá er því afskaplega hentugt að fá að vera gæinn sem fær að stjórna. Auk þess hjálpar þetta mér að fylgjast með straumum og stefnum í tónlistinni. Fæ það beint í æð hvað virkar - og hvað virkar ekki!

Starf plötusnúðsins snýst minnst um græjukunnáttu. Það skiptir engu máli heldur hvernig græjur plötusnúðurinn er að nota. Lagavalið er númer 1, 2 og 3. Ef plötusnúðurinn nær ekki sambandi við fólkið - fær hann ekki annað djobb. Svo einfalt er það. Plötusnúðurinn má ALDREI gleyma því að hann er í þjónustu starfi. En hafandi sagt það - þá eru nokkur atriði sem drukknir gestir skemmtistaða mættu alveg hafa á bak við eyrun. Þetta kýs ég að kalla Plötusnúðaboðorðin 10. Hér er ég ekki að röfla eða að kvarta - lítið fremur á þetta sem vinsamlegar leiðbeiningar og ósk um betri samskipti. Gjöriði svo vel:

1. Plötusnúður er EKKI mennskur glimskratti.

2. Óskalag er ÓSKALAG. Það að þú biðjir um lag - er ekki ávísun á að það verði spilað.
Góður plötusnúður hugsar um fjöldann - og tekur ákvörðun út frá því hvort lagið hentar eða ekki.

3. Plötusnúðurinn hefur ALLTAF rétt fyrir sér.
Það er hann sem stendur og fellur með því sem er spilað.

4. Staðsetningin ræður ekki lagavalinu.
Þó svo að klúbbur sé kenndur við eina tónlistarstefnu framar annarri þýðir ekki að þar megi ekki spila lög af annari stefnu. Setningar á borð við; "Bíddu, er þetta ekki Bar11 eða??" þegar leikin er þar lag án rafmagnsgítars er móðgun við aðra gesti staðarins. Töluverðar líkur eru á að um óskalag sé að ræða. Plötusnúðar eru ólíkir hver öðrum og spila ekki sama settið. Þá væri alveg eins hægt að útbúa play-lista sem myndi ganga helgi eftir helgi.

5. Ekki kvarta - nema að hafa hugmyndir um óskalög.
Samtöl eins og þessi hjálpa engum; "Hey, þetta er ömurlegt - spilaði eitthvað annað!" - "Já, eins og hvað?" - "Bara eitthvað hressandi!" ... Plötusnúðar lesa ekki huga fólks. Ef þér mislíkar það sem er í gangi - gefðu þá leiðbeinandi lýsingu á hvað þú vilt í staðinn. Plötusnúðurinn þarf að spila fyrir alla - ekki bara þig. Það sem þér finnst hræðilegt - finnst öðrum kannski gott.

6. Það hafa ekki allir sama smekk og þú - ekki segja að "allir" vilji heyra lagið.
Ef dansgólfið er fullt og brjálað stuð - ekki biðja um hægt óskalag eða lag sem bara þú og þínir vinir þekkja.
Það er kúnst að halda dansgólfinu fullu - og um það snýst starf plötusnúðarins. Þó eitthvað virki fyrir þig og vini þína inn í stofu - þýðir ekki að það virki á fullu dansgólfi. Góður plötusnúður hefur tilfinningu fyrir slíku - og hann veit líka hversu erfitt það er að ná fólki aftur út af gólf ef það tæmist með röngu lagi. Pantera virkar t.d. ekki fyrir fullu húsi nema á Pantera tónleikum.

7. Ekki biðja um óskalag 5 mínútum eftir að þú ert komin inn á staðinn.
Sýndu sjálfum þér, öðrum gestum á staðnum og plötusnúðinum þá virðingu að bíða í a.m.k. 30 mínútur með að biðja um óskalag - því ef lagið er vinsælt eru líkur á að plötusnúðurinn hafi verið að spila það. Setningar á borð við; "En ég var ekki komin inn!"- skipta engu máli í samhengi kvöldsins - og eru ekki líklegar til þess að sannfæra plötusnúðinn.

8. Ekki reyna að lenda á spjalli við plötusnúðinn.
Þegar plötusnúðurinn er í búrinu er hann í vinnunni. Þegar eitt lag er á - er hann að velja og stilla næsta lag. Hann hefur ekki tíma til þess að spjalla við þig. Spjallið verður að bíða betri tíma.

9. Ekki syngja fyrir plötusnúðinn eða spyrja hvaða lög hann sé með!
Ekki biðja um óskalag nema að vita hvað það heitir eða með hverjum það er. Ef þú veist ekki hvað þú vilt heyra - ekki spyrja plötusnúðinn hvað hann sé með... góður plötusnúður mætir með þúsundir laga og því ómögulegt fyrir hann að telja upp.

10. Ekki álykta að plötusnúðurinn sé að spila sína uppáhalds tónlist.
Enn og aftur. Plötusnúðurinn er í þjónustustarfi. Góður plötusnúður veit hvenær hann á að skilja sinn eigin tónlistarsmekk eftir heima hjá sér - og hvenær ekki!


þar hafið þið það!

lag dagsins: Cranes - Starblood (live)Birgir Örn Steinarsson

Veit ekki afhverju ég hef verið að renna huganum aftur til Cranes - en hún var lengi í miklu uppáhaldi hjá mér. Þetta er svona industrial-indírokk eitthvað. Röddin er eins og frá engli dauðans... sæt sem frá barni - en með myrkan boðskap. Þetta er magnað lag sem minnir mig á gömlu menntaskólavinina.

Skemmtilegt að sjá að þetta sé læf af MTV - því þessir tímar eru liðnir - að svona sveitir með skerandi sánd og eru algjör andstæða meginstraumsins fá ekkert pláss á þeirri sjónvarpstöð í dag. Cranes var um tímabil komin í dagspilun á MTV en þau voru vinahljómsveit The Cure - og Robert Smith gerði frábært poppmix af lagi þeirra Jewel sem allir Cure aðdáendur ættu að geta tengt sig við.. eitthvað sem Smith gerði víst fyrir Alison söngkonu er mér skilast að hafi verið hjákona hans um tíma... en uss uss... læt það fylgja hér fyrir neðan líka ...

já, og vá - yfir 100 gestir í dag. takk fyrir lesturinn!

seinna í kvöld ætla ég að blogga um nýju plötu Twin Shadow - og skrifa boðorð plötusnúðsins - 10 hlutir sem á EKKI að segja við plötusnúð þegar beðið er um óskalag!!






Starblood (læf á MTV)


Jewel (Robert Smith Remix)

lag dagsins: Grayson Chance - PaparazziBirgir Örn Steinarsson

Þessi drengur heitir Grayson Chance og er 12 ára gamall. Hann komst í fjölmiðla í Bandaríkjunum eftir að þetta myndband hér náði allt í einu ótrúlegum vinsældum á YouTube. Þetta er það sem er kallað náttúrutalent. Þessi drengur á í hættu að verða næsti Michael Jackson - slíkir eru hæfileikar hans. Vonandi klúðrar einhver peningakall þessu ekki fyrir drengnum - og leyfir honum að þróa þessa ótrúlegu hæfileika sína á hans eigin hátt ...

fylgist með viðbrögðum samnemanda hans... fyrst pískra þau sín á milli - í lok lagsins eru þau svo dolfallin að nokkur þeirra tárast... hafið vasaklútinn tilbúinn...

ekki orð um það meir ... náttúrusnilld - veskú!

Grayson Chance - Paparazzi

Ólöf Arnalds - Innunndir skinni (2010)Birgir Örn Steinarsson

Ólöf Arnalds hefur verið á radarnum mínum frá því að hún, Benni Hemm Hemm og aðrir félagar þeirra tóku þátt í Músíktilraunum með sveitinni Mósaík. Það var skemmtileg sveit þar sem Ólöf spilaði á fiðlu og söng. Einhvern tímann tók ég upp lag með þeim ásamt félaga mínum Curver í hljóðveri sem var staðsett í Fellahelli. Man að mér fannst það gott lag - en hef ekki heyrt það síðan.

Þá var tónlistarferðalag Ólafar rétt að hefjast en hún átti eftir að mennta sig í tónlist í Listaháskólanum og svo síðar túra um heiminn með hljómsveitinni Múm er hún gekk í eftir fráhvarf tvíburasystranna. Frábært útskriftarverkefni henna úr Listaháskólanum veitti henni alvöru fjölmiðlaathygli í fyrsta skipti og í kjölfarið náði hún plötusamning við 12 Tóna. Einnig var hún komin með tærnar inn á nokkrar útgáfur erlendis eftir ævintýri sín með Múm.

Það var því alveg magnað að heyra frumraun hennar Við og við sem kom út árið 2007. Hún birtist á sjónarsviðið eins og ung og kvenkyns nútímaútgáfa af Megasi. Söngrödd hennar var tímalaus - og tónaði vel með gömlum íslenskum sönglögum. Gítarleikur hennar var til fyrirmyndar. Svo var Ólöf nægilega þroskuð og hugrökk til þess að þora að taka upp heila plötu með gítar og söng - þar sem galdur augnabliksins fékk að ráða. Bæði söngur og gítar var hljóðritaður á sama tíma og lítið sem ekkert um viðbætur eftirá. Sú plata á eftir að verða klassík í íslenskri tónlistarsögu - svo mikið er víst.

Svo kemur þessi plata hér - Innundir skinni - þremur árum eftir hina. Enda alveg nóg búið að gerast í lífi Ólafar sem varð móðir á milli platna. Innundir skinni er fremur stutt plata- einungis níu laga og nokkuð ólíkur gripur frumrauninni. Hér er Ólöf t.d. aldrei ein. Hún er umvafinn listaspírum sem leggja hönd á plóg í nánast hverju lagi. Þetta eru engir aukvissar - Ragnar Kjartans - Björk - Davíð Þór Jónsson - Kjartan Sveinsson - Skúli Sverris og fleiri þaulreyndir tónlistarmenn. Hér er því spiluð plata á ferð frá Ólöfu - en útsendingar Kjartans er nægilega smekklegar til þess að gítarinn sé í fyrirrúmi. Ólöf gæti alveg spilað alla þessa plötu ein og óstudd án þess að þeir sem þekki lögin myndu finnast of mikið vanta.

Ólöf virðist svolítið á reiki með stefnu sína. Skiptir á milli íslensku og ensku og leyfir samstarfsmönnum sínum stundum að hafa mikil áhrif á lokaniðurstöðuna. Til dæmis hljómar lagið Crazy Car sem hún gerir með Ragnari eins og beint úr smiðju hans. Húmor hans og lífsviðhorf (t.d. "What is wrong with vanity - why not just embrace it? A popstar is a popstar - don't go in the crazy car!) svífur þar yfir vötnum. Þar finnst manni nánast eins og Ragnar sé frekar við stjórn en Ólöf. Skrítinn texti. Ólöf er engin stjarna og ætti ekki að reyna vera það. Þess í stað er hún er fremsti farandssöngvari landsins.

Kóverið er líka gert af konu Ragnars, Ásídis Sif, og ég get ekki líst því öðruvísi en algjöru klúðri. Virkar a.m.k. ekki fyrir mig. Mér finnst það gefa út kolröng skilaboð um innihald plötunnar - því kóverið lítur út eins og það sé gert fyrir mjög tilraunakennda hljóðsveit - eða frekar bogna 80's poppsveit. Ef maður veit ekkert um Ólöfu Arnalds gefur þetta umslag ekki góðar vísbendingar. Tónlist hennar er svo jarðtengd að það er skrítið að sjá svona lita-vídjó-maníu. En hér á ekki að dæma bók af hulstrinu - því platan er fín.

Það eru yndisleg augnablik hérna eins og Surrender sem Ólöf syngur með Björk. Algjör gullmoli. Vinur minn og titil-lagið eru svo líka frábær. En galli plötunnar er að hún virkar ekki sem heilsteypt verk. Þótt ótrúlegt megi virðast fær maður á tilfinninguna að Ólöfu hafi vantað svona 3 lög til viðbótar til þess að velja úr - því amk 1/3 af plötunni hljómar eins og uppfyllingarlög. En það verður að viðurkennast - að ánægjan við það að fá fleiri frábær lög úr smiðju Ólafar er sterkari en þau örlitlu vonbrigði sem heildarverkið er. Kannski var það líka bara ekki sanngjarnt að miða við síðustu plötu - sem er og verður tímalaus klassík!

3 / af 5 stjörnum

helstu lög:
Innundir skinni
Crazy Car
Vinkonur
Surrender


Innundir Skinni


Crazy Car

lag dagsins: Girl Unit - WutBirgir Örn Steinarsson

Þetta er víst afbrigði af dub-step sem þeir vilja kalla grime. Ekki spyrja mig afhverju það má ekki bara kalla þetta elektróník? Bretar eru snillingar í að flokka alla raftónlist niður í nýjar mismunandi stefnur. Ætli grime sé ekki þá hægur taktur yfir synthabrjálæði og ríka melódíu? Hef ekki hugmynd - en þetta er flott lag... vel þess virði að blasta!

Girl Unit - Wut

How to dress well - Love Remains (2010)Birgir Örn Steinarsson

Hann heitir víst Tom Krell réttu nafni og er víst heimspekinemi í einum af háskólum Kölnar. Hann kemur þó upprunalega frá Minneapolis í Bandaríkjunum. Listamannanafnið hans er How to dress well. Í miðri heimsspeki kennslustund hefur hann ef til vill verið að velta því fyrir sér þeirri absúrd hugmynd að blanda saman tveimur stefnum sem gætu ekki verið meira ólíkari. Hrynhita R&B senunnar við ambíent-tónlist. Og viti menn - þetta hljómar bara ekki svo illa.

Þegar þið heyrið að þetta sé blanda af ambient og r&b þá hljómar ef til vill undarlega að það er ekkert klámmyndalegt við þetta - hér er enginn Lounge fílingur heldur. Ambient áhrifin eru yfirsterkari og við fyrstu hlustun áttar maður sig ekki á sterkum r&b áhrifunum fyrr en maður fer að hlusta eftir sönglínum og töktum -  þegar þeir koma því oft flýtur tónlistin bara áfram í taktlausu tómi. Þetta er speisaður óður til fegurðarinnar.. og endurvarpið er oft í aðalhlutverki.

Söngur er oftar en ekki í falsetu og laglínur þesslegar að ef Timbaland myndi gera rímix af þessum lögum ættu þau alveg eins séns á að enda á topp 40 listum síbyljupoppstöðva. En útsendingar Tom Krell eru þannig að ég held ég geti fullyrt að ekkert laganna af þessari plötu muni nokkru sinni heyrast á Flass eða FM957.

Pitchfork misstu legvatnið þegar þessi plata kom út í þarsíðasta mánuði - enda plata sniðin fyrir þá sem eru að leita að einhverju sem hljómar ekki eins og eitthvað sem þeir hafa heyrt áður. Þetta er vissulega sér á báti - og Tom Krell nær að skapa sitt eigið sánd - og hugsanlega nýja tónlistarstefnu í leiðinni. Þetta hljómar í alvöru eins og Aphex Twin hefði á ambient árum sínum endurunnið lög með Jónsa úr Sigur Rós að syngja sönglínur Michael Jackson.

Það hljómar eins og Tom Krell hafi alla burði til þess að semja afbragðs poppslagara. Ég spái því að á einhverjum tímapunkti verði hann að gera upp við sig hvort hann ætli að verða tilraunagrúskari eða komast í fyrstu deild popplagahöfunda. En ekki strax. Eftir þessa plötu - og næstu árin verður hann klárlega prins undirdjúpanna...

3.5 / af 5 stjörnum

helstu lög:
Ready for the World
My Body
Suicide Dream 2
Can't See my Own Face
Endless Rain

Ready for the World


Lover's Start

lag dagsins: The Bonzo Dog Band - Death Cab for CutieBirgir Örn Steinarsson

The Bonzo Dog Band var grín-sveit frá sjötta áratugnum er byrjuðu, eins og svo margir aðrir grínarar, með skemmtiþátt á útvarpsstöð BBC. Þetta þessi sveit poppar upp á vasadiskóinu mínu - þá kemur hún mér alltaf í gott skap. Ég vaknaði hress - og þannig ætlar þessi dagur að verða... við hæfi að hlusta á þetta lag í morgunsárið.

Glöggir lesendur sjá að titill lagsins er hinn sami og af vinsælli bandarískri indí sveit Ben Gibbards og félaga... enda fengu þeir nafnið héðan. Þetta er tekið úr Bítlamyndinni The Magical Mystery Tour - þar sem Bonzo Dog Band á stutta innkomu.

Stripparinn er svo vel klædd að þetta getur ómögulega farið yfir siðferðismörk nokkurs manns...

já já

The Bonzo Dog Band - Death Cab for Cutie

lag dagsins: Dark Horses - AloneBirgir Örn Steinarsson

Vinir mínir í Dark Horses voru að gefa út sína fyrstu smáskífu og þetta er nú bara eitthvað það al-magnaðasta sem ég hef séð og heyrt á þessu ári!!!

Dark Horses hafa verið að hita upp fyrir Kasabian og fleirum en söngkonan syngur í einu lagi á plötu þeirra. Hugtakið Dark Horse er yfir einhverja lítt þekkta manneskju eða hlut sem rís skyndilega í almanna vitund. Ég spái því að það sé akkúrat það sem muni gerast fyrir þessa hljómsveit. Þetta er fyrsta smáskífa þeirra - kemur út í lok nóvember - og  þetta er ótrúlegt stöff!

Myndbandið og öll ímynd er unaðslega dularfull. Skortur á upplýsingum um liðsmenn er svo viljandi gerður. En ég veit sitt hvað um bandið - m.a. að í henni er ungur drengur er klæðist leðri alla daga - greiðir hárið eins og James Dean og kallar sig Tommy Chain. Aðallega vegna þess að á sviði leikur hann á keðju!

Söngkonan er sænsk/ensk. Býr í Brighton og heitir Lisa. Meira fáum við ekki að vita í bili nema að fylgjast vel með á heimasíðu þeirra.

Horfið á myndbandið til enda - þá skal ég lofa ykkur að þið viljið láta alla vini ykkar heyra í þessu sem fyrst...

Dark Horses - Alone

Best Coast - Crazy for You (2010)Birgir Örn Steinarsson

Það er eitthvað spennandi á seyði í Los Angeles þessa daganna. Fyrst heyrir maður af Dum Dum Girls og svo þessari sveit hér Best Coast. Þetta eru báðar sveitir sem hunsa algjörlega tækninýjungar síðustu tuttugu ára í tónlistarsköpun sinni. Það er að segja, tölvur koma hvergi nálægt í sjálfu sköpunarferlinu. Lögin eru samin á gítar, æfð upp með hljómsveit og svo leikin inn á band á gamla mátann. Það sem er líka spennandi við báðar þessar sveitir er að þær eru undir tölvurðum áhrifum frá eitursvölum tónum surf-rokksins og öðrum flytjendum sjötta og sjöunda áratugarins.

Hljómur Best Coast er tær en viljandi þröngur. Lögin eru þriggja hljóma poppslagarar leiknir með skítugum gíturum. Þetta grípur strax við fyrstu hlustun og augljóst að liðsmenn hafa sökkt sér í tónlist The Crystals, Ronettes og jafnvel The Beach Boys. Sörf-áhrif þessarar sveitar eru meira í gítarhljómi en lagasmíðum. Gítarar eru greinilega keyrðir í gegnum gamaldags lampamagnara með ótrúlega vingjarnlegu lampaendurvarpi. Gítarleikur er alltaf annað hvort bara hljómagangur - eða einfaldar laglínur - sem minna meira á gamla poppslagara en sörf snillinga á borð við Dick Dale. Á einstaka köflum hljómar söngkonan Bethany Consentino eins og Courney Love úr Hole en mig grunar að hún myndi tryllast ef einhver segði það við hana.

Helsti styrkur Best Coast er næmni fyrir góðum laglínum. Helsti löstur sveitarinnar er að þau virðast semja öll lögin sín í sömu tóntegund - sem gerir það að verkum að sveitin fer að hljóma hættulega mónótónísk við ítrekaða hlustun. Ég held að það sé óhætt að fullyrða að Best Coast sé best í littlum skömmtum. En sveitin hefur slagarana - og þess vegna á henni eftir að vegna vel. Og hefur nú þegar gert - því platan fór víst inn á topp 40 hjá Billboard skömmu eftir útgáfu í júlí.

Þetta yrði eflaust gott kvöld - bjór á Venice Beach (sem er bannað!) horfandi á Best Coast með Kyrrahafið í bakgrunni. Ljúft og gott bara... svo stendur maður sjálfan sig á því að vera raula með einstaka lögum...

Sveitin bloggar hér.

3 / af 5 stjörnum

helstu lög:
Boyfriend
Honey
Our Deal
I Want To
When the Sun Don't Shine
Happy


Boyfriend


When I´m With You


I Want To læf inn í bílskúr

lag dagsins: Robyn - Hang with meBirgir Örn Steinarsson

Vinur minn sem beið ásamt spússu sinni í rokinu og rigningunni í röðinni fyrir utan Listasafn Reykjavíkur eftir því að sjá Robyn á Airwaves gafst nánast upp. Eins og hann sagði sjálfur þá; "Nennti hann nú varla að bíða í biðröð eftir því að sjá miðaldra konu með aflitað hár spilara á skemmtara!". Mjög gott.

En hann komst svo inn og varð örlítið sáttari. Hann hefur líklegast séð og heyrt að þrátt fyrir það að Robyn sé ekki fáklædd smástelpa með brjóstin á lofti þá er hún meira en bara örlítið spennandi. Robyn er að verða risastór poppstjarna og það fallegasta við hana er að hún er augljóslega ekta í öllu sem hún gerir. Hér er ekki snefill af tilgerð. Tónlistin er eins ekta og falleg eins og hennar skökku tennur. Ég ætla að geyma það að skrifa um Body Talk plöturnar þar til sú síðasta kemur út... og skrifa þá um allar í einu... þangað til megið þið skemmta ykkur með þessum svaka fína slagara... Myndbandið er líka í anda Robyn. Í stað þess að kasta upp glansmynd í tölvuteiknuðu umhverfi sýnir hún aðdáendum sínum hvernig sitt líf raunverulega er... í subbulegri rútu keyrandi frá einu sviði til annarrs...

Robyn - Hang with me

Jónas Sigurðsson - Allt er eitthvað (2010)Birgir Örn Steinarsson

Á þeim tíma sem lagið Ég er rangur maður var vinsælt vildi ég helst þefa Jónas Sigurðsson uppi, króa hann af í næsta horni og taka hann af lífi. Snöggt og sársaukalaust þó - með haglabyssuskoti í höfuðið. Þá var ég ungur og hrokafullur piltur. Með árunum fór maður svo að átta sig á því að ef hálvitunum fjölgar í kringum mann þá er kominn tími til þess að horfa í spegilinn og hreinsa til hið innra. Núna þegar ég heyri einhvern raula Rangur maður á kassagítarinn brosi ég bara í laumi og get viðurkennt að þetta er fáránlega grípandi lag - þó það sé ekkert endilega að mínu skapi.

Það hljómar líka eins og hann Jónas hafi líka tekið til í sjálfum sér. Eða hvernig fór hann eiginlega að því að enduruppgötva sjálfan sig svona sem listamann? Hann ruddist látlaust inn á sjónarsviðið með fína skífu fyrir þremur árum. Sú bar hið listræna nafn Þar sem malbikið svífur mun ég dansa. Hægt og bítandi læddist sú plata inn í meðvitund íslenskra tónlistarunnenda. Jónas hafði líka greinilega unnið fyrir því - þar sem sándið hans var frekar mótað. Heimspekilegir textar með því sem hljómaði eins og trommaraher í bakgrunni. Það var frábær ákvörðun hjá honum að útsetja lög sín utan um trommuna hvort sem það gerðist viljandi eður ei - þá er það eitt helsta aðalsmerki Jónasar í dag.

Nú mætir Jónas á svæðið með nýja plötu - Allt er eitthvað. Og jú, hún er svo sannarlega það. Sándið aðeins dýrara og greinilega búið að sitja svolítið yfir gripnum áður en honum var hleypt út. Jónas hefði auðveldlega getað hent saman plötu í flýti eftir góðu viðbrögðin síðast og skilað af sér plötu í fyrra eða hitteðfyrra. En hann fær plús fyrir að skilja það að plötur eru tilbúnar á sínum eigin hraða og það sé best að leyfa þeim að taka sinn eigin tíma í að komast í þennan heim. Því Allt er eitthvað er svo sannarlega gott og heilsteypt heildarverk.

Textar eiga mjög vel við nú-ið, eða tímanna okkar. Þetta er afsprengi kreppu og skerrtra lífsgæða. En Jónas er ekki reiður - en er frekar eins og spegill í textagerð - að benda á fáránleika hluta og mannlegrar hegðunar. Við ættum að vera þakklát fyrir þetta - því fæstir nenna að sinna sínu eigin landi í dag.

Helsti löstur Jónasar eru einlita tónsmíðar. Lögin hljóma öll svolítið lík hvort öðru. Hann er líka kannski fulltrúr ramma sínum. Að nota trommur, bassa og saxafón og annað brass í samspili. Svo var ég ekki alveg að tengja við tilraunir hans til að gera íslenska power-soul tónlist - eins og heyrist í laginu Hleypið mér út úr þessu partý. Stundum minnir söngur hans mig líka örlítið á Egil Ólafsson - sem stuðar mig pínu. Sem betur fer kemur ekkert "hoj hoj" úr munni Jónasar.

En - það verður að segjast að þessi plata er töluvert meira en efnileg. Jónas er orðinn fullmótaður listamaður sem hefur einstaka hæfileika og nýtur sín fullkomlega í eigin sköpunarverkum. Annars lagið hittir hann líka á frábærar sönglínur eins og í titillaginu. Lagið Nótt hinna ósögðu orða er svo stjarna er skín sínu eigin ljósi. Stórkostlegt lag.

Allt er eitthvað er mjög góð plata. Þannig er það. Til hamingju gamli swingur.

3.5 / af 5 stjörnum

helstu lög:
Skuldaólin
Allt er eitthvað
Nótt hinna ósögðu orða
Þessi endalausi vegur

Hamingjan er hér

The Tallest Man on Earth - Sometimes the blues is just a passing bird (2010)Birgir Örn Steinarsson

Nei, þetta er ekki ný plata frá Söltan Kösen - stærsta núlifandi manni heims. Þessi kauði heitir Kristian Matsson og er frá Svíþjóð. Fyrr á þessu ári kom út plata The Wild Hunt sem ég þori að fullyrða að verði á mínum topp 3 lista yfir bestu plötur þessa árs. Svo, um hálfu ári seinna, er þessari fimm laga þröngskífu sleppt út.

Svona á að gera þetta! Hér í gamla daga voru aðstæður aðrar. Sveitir voru ekki mikið að velta sér upp úr því hvenær síðasta plata kom út - þeir ældu bara út plötu þegar hún var tilbúin. Ef það var þriðja platan á árinu - so be it! Fólk gleymir því stundum að útgáfusaga Bítlanna spannaði bara 7 ár. Samt komu 13 breiðskífur - hver önnur betri.

Í dag eru túrarnir sem fylgja plötuútgáfum oft svo langir að sveitir ná ekkert að vinna að nýrri tónlist - fyrr en tveimur árum eftir síðustu plötu. Menn fljóta endalaust áfram á síðustu öldu. Kristian Matsson hefur verið á stöðugu ferðalagi um heiminn frá því að Shallow Grave kom út árið 2008. Einn með kassagítarinn á flakki heimshornanna á milli. Fær eflaust leið á því að spila sömu lögin endalaust - einn og óstuddur. Eflaust leiður á þessari bremsu sem ferðalögin geta verið fær hann einföldustu hugmynd í heimi. Af hverju ekki að hljóðrita þau lög sem koma til mín á ferðalaginu - hljóðrita þau - og gefa út? Þannig getur hann pungað út nýju efni endalaust og partýið heldur stanslaust áfram. Rómantískt líf - farandssöngvarans.

Kristian er gamaldags og tónlist hans líka. Svo mikið að þegar hann stingur í samband í einu lagi og leikur á rafmagnsgítar í The Dreamer þá bregður manni svolítið! En það er svakalega flott og eflaust besta lag plötunnar. Þaðan er titillinn kominn - Sometimes the blues is just a passing bird!...

Það eru enginn merki á þessari þröngskífu að Kristian sé að skipta um gír. Þvert á móti hljóma lögin eins og þau hefðu getað verið hluti af síðustu plötu hans. Kannski finnst einhverjum það galli - en stíll Kristians er mér bara svo svakalega að skapi að ég er persónulega afar sáttur við það. Delta-blúsinn er enn í rótinni - og flest lögin eru bara byggð á plokkuðum kassagítar og hans hásu rödd. Lögin hljóma líka eins og hann hafi hljóðritað þau í einni töku. Aðeins í einu þeirra má heyra viðbættum gítar - sem spilar yfirtóna í bakgrunni. Í öðru þeirra, Like the Wheel, má svo heyra píanóspil í fjarska. Aukahljóðfæri eru í algjöru aukahlutverki - eins og draugar sem þú finnur fyrir en sérð ekki. Þetta hljómar sem sagt ennþá eins og Kristian standi inn í stofunni hjá þér og blæði af hjarta sínu.

Tær snilld. Eina ástæðan fyrir því að þessi þrönskífa fær ekki 5 stjörnur er að svoleiðis einkunn fá einungis plötur sem eiga eftir að teljast tímalaus klassík! Þessi verður það því miður ekki - Kristian er allt of hlædrægur til þess að verða stjarna.

4.5 / af 5 stjörnum

helstu lög:
Little River
The Dreamer
Like the Wheel
Tangle in this trampled wheat
thrown right at me



The Dreamer


Like the Wheel (píanóútgáfa - ekki á plötunni)


Little river (læf á Glashaus í Berlín)

flassbakk föstudagur: Ride - Vapour TrailBirgir Örn Steinarsson

Ég man ekki einu sinni hvernig ég kynntist Ride. Líklegast í gegnum reglulegan lestur minn á NME og Melody Maker í gamla daga. En mig minnir að ég hafi keypt Nowhere plötuna bara út af umslaginu. Framan á vínylplötunni var bara mynd af öldu á sjónum. Ekkert annað. Einhverstaðar á myndinni tók himininn við - en það er ómögulegt að greina nákvæmlega hvar. Myndin gæti verið tekin hvar sem er í heiminum. Á kápunni mátti svo greina uppleyftraða stafi sem stóð Ride. Það var erfitt að sjá nafn sveitarinnar nema að þú værir með plötuumslagið í hendinni. Ef maður strauk yfir myndina þá fann maður að það var búið að þrýsta stöfunum upp í gegnum pappann. Þetta var magnað. Til allra lukku var platan líka frábær þegar hún fór á fóninn.

Ride var hljómsveit frá Oxford í Bretlandi og á stuttu tímabili leit út fyrir að þeir myndu verða stærsta sveit í heiminum. Það var allt til staðar. Flott frumlegt sánd. Flott lúkk. Frábær trommuleikur. Grípandi og góð lög. Zargandi gítarar merktu svo tónlistina tákni þeirra er gáfu ekki mikið fyrir gutlið á meginstraumnum. Fyrir unglinga sem voru örlítið utangáttar. Enda var Ride ekki þekkt fyrir líflega sviðsframkomu - heldur störðu liðsmenn á skóna sína - einbeittir við tónlistina. Þar af leiðandi öðlaðist þessi sena nafnið "shoe-gaze"...

Þetta er frábært lag og það skilið að við munum eftir því...

veskú.


Ride - Vapour Trail

lag dagsins: Björk - Come to Me (MTV live unplugged)Birgir Örn Steinarsson

Hún er kannski ekki alveg í tísku þessa daganna, hvorki hér heima eða í erlendu pressunni. Ég held það séu nokkrar ástæður fyrir því. Hér heima hefur hún sökkt sér í afar óeigingjarnt starf og tekið upp hanskann fyrir náttúruvernd. Þetta verður svo auðvitað þræl pólitískt þegar hún er komin í þann gír að reyna fá stjórnvöld til þess að rifta samningum við erlenda fjárfesta á íslenskum orkulindum. Ég er algjörlega á hennar bandi, 100%, en ég skil og finn að þetta hefur áhrif á feril hennar hér sem tónlistarmann. Fólk er skíthrædd við ástandið og vill bara fá eitthvað öryggisnet. Fljótustu lausnina - kannski bara til þess að losna við leiðindin. Björk er ekki að bjóða upp á skyndilausnir - heldur langtíma lausnir sem þarfnast tíma og hugvits. Latt fólk nennir ekki að hugsa eða framkvæma of mikið.

Björk er svo augljóslega gáfuð en kannski ekki alltaf best að máli farin. Það er unun að hlusta á hana lýsa list sinni - því hún talar alltaf í svo fallegu myndmáli - en slíkt á síður við þegar hún er að tala um hluti er varða pólitík. Þá á hún í hættu að virka eins og barnalegur kjáni. Sem er synd, því ef fólk gæfi sér bara smá biðlund í það að hlusta á það sem hún er að segja - þá myndi það átta sig á því að það sé hún bara alls ekki.

Úti er ferill hennar kannski í smá lægð - aðallega vegna þess að síðasta plata var nú ekkert voðalega spes. Ég þori alveg að segja að hún var eiginlega bara svolítið slöpp. Í fyrsta skiptið hljómaði Björk eins og hún væri að endurtaka sig - og þar á ég ekkert endilega við útsetningar - heldur helst í lagasmíðum. Nýjar söngmelódíur hennar hljóma stundum mjög kunnuglega í eyrum hennar hörðustu aðdáenda. Trúið mér, ég þekki það.

Ekki hjálpuðu þetta Náttúrulag með Thom York eða Múmínálfalagið um daginn. Það vantaði eftirminniglegar laglínur svo að þau lög gætu náð flugi. Múmínálfa lagið náði því meira að segja að verða langdregið - þrátt fyrir að það næði ekki 3 mínútum að lengd.

Björk virðist líka vera orðin svolítið föst... þori ég að setja stöðnuð? Hún er enn snillingur í því að finna upp nýjar leiðir til þess að útsetja lög sín - en þyrfti kannski að hlúa betur að lagasmíðum sínum. Gefa sér tíma og leyfa lögunum að koma til sín á sínum hraða. Ekki að reyna ýta þeim út í heiminn fyrir tíma sinn. Því ég er alveg viss um það að ef hún einbeitir sér mest að lögunum sjálfum - en ekki útsetningum þeirra - þá verður það snilld. Það er svo mikill bullandi popptalent á fyrstu plötum hennar fjórum - og ótrúlegt nef fyrir melódíum - að þau lög sökkva inn að beini og festast. Persónulega væri ég meira til í að heyra heila plötu með Björk og einu öðru hljóðfæri - frekar en allri geðveikinni sem er oft í bakgrunni. Björk þarf amk að tengja við nýja kynslóð næst þegar hún gefur út, því krökkunum gæti ekki verið meira sama um hana...

Ég hef trú á Björk í öllu sem hún gerir og er enn hennar einlægur aðdáandi. Hún á eftir að koma okkur aftur á óvart - eða amk fá okkur til þess að kikna í hnjánum með söng sínum og túlkun. Ég verð aðdáandi til dauðadags og hérna er ein ástæða hvers vegna...

Come to Me læf á MTV unplugged

Hurts - Happiness (2010)Birgir Örn Steinarsson

Ég rataði inn á Listasafn Reykjavíkur nánast fyrir slysni kvöldið sem Everything Everything og Hurts voru að spila. Verð að viðurkenna að þá hafði ég heyrt um hvoruga sveitina. Auðvitað svo þegar ég heyrði slagarann Wonderful Life þekkti ég hann eins og aðrir úr útvarpinu. Hafði bara ekki gramsað lengra...

Á tónleikunum hitti ég félaga minn sem starfar sem pródúzer í London og áður en Hurts byrjuðu sagði hann mér að nýverið hefði dúetinn skrifað undir stærsta plötusamning við Sony Music sem heyrst hefur af eftir hrun. Þeir fengu víst nokkrar milljónir punda í vasann hvor við undirritun. Ég sem lifði í þeirri trú að tímar fáránlegra plötusamninga væru liðnir.

Ég fylgdist því með tónleikunum - eins og svo margir aðrir - með þá hugmynd forritaða í kollinn á mér að ég væri að horfa á "the next big thing!". Get nú ekki sagt að þeir hafi haft gífurleg áhrif á mig en maður heyrði það strax að þarna væri mjög auðseljanleg tónlist á ferð. Sem rafsveit eru Hurts ekkert að reyna finna upp hjólið. Sándið þeirra er nokkuð tímalaust miðað við raftónlist. Minnir á níunda áratuginn. Stundum á góðan hátt (Pet Shop Boys og Depeche Mode) en stundum á slæman (Johnny Hates Jazz og Bros). Á það líka til að hljóma hættulega mikið eins og Keane. En styrkur Hurts liggur í góðum poppsmíðum og lýtalausum söng sem skilar sínu vel. Sem læf sveit voru þeir þó bara rétt yfir meðallagi.

Á plötu virka þeir betur. Tölvupoppsándið er rándýrt og þessi frumraun þeirra inniheldur nægilega fínar poppsmiðar til þess að virka. Ég skil alveg áhuga plöturisanna á sveitinni - þó svo að einkaflugvélar fram og til baka á Íslandi sé kannski heldur til of mikið 2007 bruðl. Hér eru alveg 3 - 4 megaslagarar innanborðs. Restin er svo yfir meðallagi. Hvert einasta lag er eftirminniglegt - þá aðallega fyrir fallegar og melódískar sönglínur. Enn og aftur sannast sú regla að ef þú semur góða og grípandi sönglínu - þá lifir tónlistin áfram í huga fólks.

Hljómurinn er þó stundum örlítið of epískur - og tilgerðarlegur á köflum. Hljómar stundum full notaður sem veldur því að ég get trúað því að maður fái fljótt leið á þessum disk. Verð þó að viðurkenna að þangað er ég ekki kominn ennþá. Finnst þetta enn bara helvíti fínt popp. En bara það... helvíti fínt... ekki "best í heimi!!!" neitt... ég óttast að fyrsta plata Hurts eigi eftir að hverfa úr vitund manna á svipuðum hraða og hún komst þangað...  en í bili - er þetta vel sæmilegt.

3.5 / af 5 stjörnum

helstu lög:
Silver Lining
Wonderful Life
Stay
Evelyn

Wonderful Life

lag dagsins: Fever Ray - Stranger Than KindnessBirgir Örn Steinarsson

Ég rakst bara á þetta í fyrradag - skil ekki hvernig þetta fór framhjá mér. Hérna er ein uppáhalds söngkonan mín Karin Dreijer úr The Knife að syngja lag eftir einn uppáhalds söngvarann minn Nick Cave! Bæði miklar smekkmanneskjur og því einstaklega vel valið. Lag af breiðskífuni Your Funeral... My trial sem kom fyrst út sem tvær EP plötur 1986 - eða árið sem Cave heimsótti Íslendinga í fyrsta skipti...

Samið þegar Cave var djúpt sokkinn sem heróínfíkill. Hann man t.d. ekkert eftir þessari Íslandsferð - en hann spilaði í húsnæðinu þar sem Nýlistasafn Íslands er í dag. Skiljanlega mjög drungalegt lag - eins og þessi dökki titill bendir til. Fer því sérstaklega vel við goth-aralegt verkefni Karin...

Myndbandið er líka svakalega flott... gjöriði svo vel...






Stranger than Kindness

lag dagsins: Crystal Castles - Not in Love (feat. Robert Smith)Birgir Örn Steinarsson

Þetta tökulag er úr smiðju hárblástursrokksveitarinnar Platinum Blonde og var vinsælt árið 1983. Það birtist svo á breiðskífu Crystal Castles frá því fyrr á þessu ári - en þar var vocoder-rödd sem fór með textann. Frá því í síðustu viku er þessi útgáfa byrjuð að óma - en hér er það sjálfur Robert Smith úr The Cure sem lífgar upp á útgáfuna - og breytir þar með frekar þunnu og þurru tökulagi í eitthvað nýtt og spennandi. Það er líka búið að lyfta laginu upp um nokkrar tóntegundir frá útgáfunni á plötunni. Þetta er miklu, miklu betra... og útvarpsvænna. Akkúrat það sem Crystal Castles þurfti - því þó svo að nýja platan sé nú bara nokkuð fín - þá hefur sveitinni bráðvantað slagara af henni.

Mæli samt með því að aðdáendur Sigur Rósar tékki á laginu Year of Silence - en þar styðst sveitin við sarp úr laginu Inní mér syngur vitleysingur. Byggja í rauninni á söngrödd Jónsa þar - þannig að lagið er nánast eins og remix af því ágæta lagi. En nóg um það... hlustum á þetta hér... Robert Smith og Crystal Castles gjöriði svo vel...

Not in Love

Matthew Dear - Black City (2010)Birgir Örn Steinarsson

Ég er búinn að vera renna þessari í gegn núna reglulega í tvær vikur og verð að viðurkenna að ég á svolítið erfitt með að lýsa þessari fimmtu sólóplötu Texasbúans Matthew Dear. Að segja að þetta sé teknó er augljós lýsing en það gefur lesandanum eflaust ranghugmyndir. Teknóstíll Dear er það háþróaður að ég gæti alveg eins lýst stöku snjókorni sem vatni. Þetta er miklu meira en "bara" teknó.

Það er augljóst að vinnuferli Marthew Dear hlýtur að vera sérstaklega vandað. Sem lagahöfundur nálgast hann tónlistarsköpun sína á mjög svipaðan hátt og margir kollegar hans. Byrjar eflaust á því að finna eitthvað grúf á tölvuna sína og vinnur sig svo áfram og í kringum það. Hér eru lögin ekki a, b og svo c-kafli. Lögin eru mun meira endalaust síbreytileg afbrigði af sama kaflanum. Dear er kannski ekkert svo ósvipaður Tiga þegar kemur að því hvernig hann raðar saman lagi. En það sem er líka kannski örlítið sérstakt við þessa tegund teknótónlistar er að hún er alls ekkert alltaf sniðin til þess að hægt sé að dansa við hana.

Hér er mun frekar verið að skapa einhverja draumkennda og dáleiðandi stemningu. Platan líður þannig áfram eins og maskína sem sofnar aldrei. Vélmenni á niðurtúr sem knýr sjálfan sig áfram inn í endalausa nóttina. Matthew Dear mætti raða á svipuðum stað í plötuhillurnar og nýjustu plötu Caribou - sem kom út fyrr á þessu ári.

Aðall Black City er drungalegt yfirbragð hennar. Þessi plata er unnin sem heild og ber að upplifa sem slíka. Þar af leiðandi spái ég því að það muni sjaldnast - eða aldrei - heyrast lög af þessari plötu í dagspilun útvarpsstöðva.
Söngrödd Matthew Dear minnir nokkuð á Krumma í Mínus þegar hann raular lagleysur eða David Bowie í láu nótunum. Plokkaður bassagítar liggur oftast þungt ofan á annars dansvæna takta og hljómborðin eru yfirleitt nýtt til uppfyllingar - og spila sjaldnast laglínur. Þetta er tónlist sem er keyrð á takti - hrynjanda og dimmum söng. Það er eitthvað svakalega heillandi við þetta... og eiginlega ómögulegt að finna beina hliðstæðu þó svo að auðveldara sé stundum að heyra áhrifavalda. Áðurnefndur David Bowie og vel hugsanlega Talking Heads.

Þetta er líka plata sem vex við hverja hlustun. Get trúað því að hún fari vel í bílnum á fullu blasti - þó svo að ég eigi enn eftir að prufukeyra það. Scooter hausarnir eiga þó eflaust ekkert eftir að botna í þessu...

3.5 / af 5 stjörnum

Helstu lög:
I Can't Feel
Slowdance
You Put a Smell on Me

Black City Trailer


You put a smell on me

lag dagsins: Schneider TM - The Light 3000Birgir Örn Steinarsson

Mánudagur. Er enn á Akureyri eftir alveg svakalega velheppnað Dj-sessjón á Pósthúsbarnum með Matta úr Popplandi. Hér er allt í snjó - hávetur bara. Fannst þetta lag viðeigandi - veit í rauninni ekkert um þennann mann Scneider TM annað en að þessi endurgerð hans af The Smiths laginu There is a Light (and it never goes out) er alveg mögnuð. Ég er þeirrar skoðunnar að ef listamenn ætla að kóvera lög eftir aðra, sérstaklega svona tímalausar perlur, þá sé eins gott að skoða lagið frá öðru sjónarhorni. Bæta einhverju við það - bjóða fram á aðra nálgun en upprunalega útgáfan. Að reyna endurskapa er dauði - það lifir allt bara einu sinni... þess vegna eiga kóverlög að vera eins og afkvæmi upprunalega lagsins - ekki klón.

veskú... ég er alltaf spurður hvað þetta sé þegar ég dj-a þetta...

Schneider TM - The Light 3000

Belle & Sebastian - Write about love (2010)Birgir Örn Steinarsson

Ég held að það skipti engu máli hversu gamall Stuart Murdoch og félagar verða. Plötur þeirra eiga alltaf eftir að eiga við þá tíma sem þær koma út á. Sándið hefur ekkert breyst frá því að frábærar frumraunir þeirra tvær, Tigermilk og If You're Feeling Sinister komu út árið 1996. Þá hljómaði þetta eins og notarlegasta stofupopp og gerir enn. Það sem gerði þetta örlítið út á kant þá voru naumhyggjulegar og einfaldar útsetningar, poppuð lög sem voru þó auðheyranlega framleidd af fólki með smá vit í kollinum. Þegar Belle & Sebastian kom fyrst fram á sjónarsviðið þóttu þau svolítið undarleg - en tíminn virðist hafa leitt það í ljós að það sem þótti undarlegt var liðsmönnum fullkomlega eðlislægt. Ég held að það sé óhætt að fullyrða að Belle & Sebastian hafi verið og muni alltaf vera án tilgerðar. Ef hægt er að líkja sándinu við eitthvað - þá dettur mér í hug platan Sea Change með Beck. Snögg og mjúk snerilhljóð við nokkuð áreynslulausan bassaleik (nema kannski í laginu I Want the World to Stop) og þægilegasta gítarhljóm í heimi.


Þó svo að hlustandinn fái ekkert endilega þá tilfinningu við fyrstu hlustun að hann hafi heyrt lögin áður - þá fer aldrei á milli mála hvaða hljómsveit er á ferðinni. Yfirbragð Belle & Sebastian er mjög einsleitt og í rauninni ótrúlegt að sveitin hafi lifað svona lengi vegna þessa. Kenning mín um að hljómsveitir úldni innávið eftir meira en tíu ára samstarf á alveg svolítið við þessa sveit því hún er stöðnuð. Reyndar man ég nú aldrei eftir því að Belle & Sebastian hafi orðið eitthvað tilraunakennd - en Stuart Murdoch og félagar passa sig á því að gera tónlist á sviði sem þeim líður vel á. Fara aldrei út fyrir þægindaramma sinn með einhverju listrænu flippi.

En kannski sanna Belle & Sebastian að það er allt í lagi að staðna. Þau semja enn ný lög - og á þessari nýju eru nokkur þónokkuð grípandi. En hún á eflaust ekki eftir að skilja mikið eftir sig í annálum tónlistarsögunnar. Ég efast líka um að gagnrýnendur muni muna mikið eftir henni þegar kemur að því að gera upp árið. Engu að síður er þetta ljúf tónlist - sem krefst viðurkenningar sem slík. Ég get ekki ímyndað mér að platan eigi eftir að koma aðdáendum sveitarinnar á óvart á annan hátt en þann að þau bæta kannski nokkrum uppáhaldslögum í höfundaverkið.

Hér eru þó gerðar tilraunir til þess að brydda upp á nýjungum. Aðallega með góðum gestum. Norah Jones syngur í einu lagi plötunnar - Little Lou, Ugly Jack, Prophet John - en það stendur nú ekki mikið upp úr á plötunni. Í lokagi plötunnar syngur svo leikkonan Carey Mulligan með sveitinni.

Þegar heildin er skoðuð er ljóst að þetta er eitt heilsteyptasta verk sveitarinnar. Jújú, sándið er eins og alltaf - en lögin 11 eru öll yfir meðallagi. Það er kannski helsti kostur plötunnar og galli. Hvert lagið af fætur öðru er mjög vel samið og unnið. Fá lög standa því upp úr - og platan verður því án hæða eða dala. En sem heild rennur hún þægilega niður, eins og heitt súkkulaði á köldum nóvemberdegi. Ég myndi ekki skippa yfir eitt einasta lag.

3 / af 5 stjörnum mögulegum

helstu lög:
I Didn't See It Coming
Come on Sister
I Want to World to Stop
The Ghost of Rockschool
Sundays Pretty Icons


I Want the World to Stop læf í sjónvarpinu


Write About Love sjónvarpsþátturinn - (í alvöru!!) - 28 mínútur...
Þið getið skippað yfir fyrstu mínúturnar þar sem myndbandið hér fyrir ofan er byrjunin...

lag dagsins: Deus - Slow (ásamt Karin Dreijer)Birgir Örn Steinarsson

Hver man ekki eftir hljómsveitinni Deus?  Enginn? Nei? Hvernig gat það gerst?

Um miðbik síðasta áratugar varð indírokksveit frá Belgíu sú fyrsta til þess að gera plötusamning við útgáfurisa. Í kjölfarið náði hún nokkrum lögum í spilun á MTV - en þótti alltaf svolítið standa út úr. Stærsti slagari sveitarinnar var eflaust Suds & Soda af fyrstu plötu hennar Worst Case Scenario frá 1994 - en besta plata sveitarinnar var að mínu mati The Ideal Crash sem kom svo út árið 1999. Eftir það hætti sveitin... eða svo hélt ég.

Þar til í fyrra að ég rakst á nýtt lag með henni og söngkonunni Karin Dreijer úr the Knife. Þetta vakti skiljanlega forvitni mína. Þá komst ég að því að sveitin hafði tekið aftur upp þráðinn árið 2005 og gefið út plötuna Pocket Revolution. Engu skipti þó að ég hefði elskað þessa sveit í gamla daga - eitthvað innra með mér var ekki reiðubúið að fara uppgötva nýtt efni með sveitinni. Svo komst ég að því að þeir hefðu gefið út aðra plötuna árið 2008 sem hét Vantage Point - og þetta lag með Karin Dreijer - Slow - væri að finna á henni. Ég lét eftir - og Guð minn góður! Eða Deus minn góður!? Eins og allt annað sem þessi sveit hefur nokkurn tímann gert - þá er þetta gæðastöff. Hvað er það við Deus sem er fráhrindandi? Er það þjóðernið? Er það að svo fáir séu að hlusta á þá að það getur hreinlega ekki verið kúl? Er það vegna þess að núna eru þeir allir vel komnir yfir fertugt?

Leggið alla fordóma til hliðar og rennið þessu lagi í gegn - það er ótrúlegt - og algjört meistaraverk. Þetta lag átti það EKKI skilið að týnast!!! Grafið þetta upp!! Frábært myndband líka.

Slow

Sufjan Stevens - The Age of Adz (2010)Birgir Örn Steinarsson

Það er frábær skemmtun að lesa fréttatilkynninguna frá Asthmatic Kitty Records um nýjustu útgáfu Sufjan Stevens. Eftir ótrúlega glæstan feril ætti öllum að vera ljóst að Sufjan Stevens er einstakur listamaður. Metnaðurinn og drifkrafturinn í fyrstu var svo magnaður að það var ekki annað hægt en að gapa af hrifningu. Einstakur lagahöfundur og útsetjari sem hefur haft gífurleg áhrif á allt það sem á eftir fylgdi. Leyfi mér að fullyrða að liðsmenn Hjaltalín væru eflaust að gera eitthvað öðruvísi tónlist ef Sufjan hefði aldrei gefið út plöturnar sínar. Það er bara fallegt og gott, auðvitað.

Sufjan Stevens virðist vera listamaður sem þrífst best innann ramma. Það er að segja hann skapar sér einhvern ramma fyrirfram og vinnur svo eftir því. Svipað og Björk gerir. Stærsti rammi Sufjan er auðvitað hið stórtæka verkefni að gera plötu um hvert einasta fylki Bandaríkjanna. Hann virðist þó hafa yfirgefið það verkefni - því miður. Hefði viljað heyra hann tækla Kaliforníu, Texas og New York fylki.
Í fréttatilkynningunni segir að á þessari nýju plötu sé ramminn (eða concept-ið) það að það sé engin rammi. Að í fyrsta skipti í langan tíma hafi Sufjan leyft sér að ráða fram úr því dag frá degi hvað hann ætlaði að takast á við. En svo því lengra sem maður les niður textannn kemur í ljós að rammarnir eru til staðar - hvort sem Sufjan áttar sig á þeim eða ekki.

Rammi 1: Nú í fyrsta skipti nýtir hann sér tækni hljóðversins til fullnustu. Það er - eftirvinnsla er töluverð og raftaktar oft notaðir í stað ásláttahljóðfæra.

Rammi 2: Titill plötunnar vísar víst í listamanninn Royal Robertsson sem einbeitti sér að því að skrásetja og túlka hnignun mannkynsins í verkum sínum. Hann gerði víst aðallega skilti með alls kyns slógunum og setningum.

Rammi 3: Það að ákveða að hafa engan ramma hlýtur að vera rammi út af fyrir sig - ekki satt?

En hvort sem plötur eru gerðar innan um fyrirákveðinn ramma eða ekki skiptir auðvitað ekki höfuðmáli þegar allt kemur til alls. Heldur hvort að tónlistin sé frambærileg eður ei. Og trúið mér - og það kemur kannski engum á óvart - hún er það hér. The the Age of Adz er magnað verk. Það að Sufjan sé nú stafrænn skiptir litlu máli eftir nokkrar hlustanir. Jú, auðvitað er svolítið skrítið að heyra tölvutakta (og þá sérstaklega 3 mínútna raddsóló í auto-tune (cher/kanye west effektinn ógurlegi!!)) en það er ekki aðall plötunnar. Sufjan er tónskáld og á því sviði svíkur hann engan. Það er líka auðheyrt að þetta er hinn eini sanni Sufjan á ferð. Sem sagt umbúðirnar eru kannski ögn málmkenndari en innihaldið er jafn safaríkt og áður. Hljóðfæraútsetningar eru líka svo ríkjandi ofan á tölvutöktunum sem gerir handbragð hans svo augljóst.

Helsti galli plötunnar er þó hversu lengi hún er að ná flugi. Það er ekki fyrr en á fjórða lagi sem hlustandinn er virkilega verðlaunaður fyrir þolinmæðina. I Walked heitir lagið og er í hópi þeirra bestu sem Sufjan hefur sent frá sér. Eftir það koma perlurnar í hrönnum.
Það er aftur á móti svakalega stór ákvörðun að hlusta á besta lag plötunnar - sem er lokalagið Impossible Soul - því það er rúmlega 25 mínútur á lengd og eiginlega bara kapituli út af fyrir sig.

Það verður forvitnilegt að læra hvernig hann útsetur þetta á tónleikum...

Þið getið gert margt vitlausara en að verða ykkur út um hana þessa...

4 / af 5 stjörnum

helstu lög:
I Walked
Now that I'm Older
Vesuvius
I Want to be Well
Impossible Soul

I Walked - tekið beint af plötunni (ekkert læf stöff komið!)

lag dagsins: Nick Drake - Cello SongBirgir Örn Steinarsson

Robert Smith úr The Cure var einhvern tímann spurður hvernig hann nennti hreinlega að standa í því að gera alltaf svona þunga og sorglega tónlist? Smith varð mjög undrandi og þvertók fyrir það að tónlist sín væri þunglyndisleg. Sagði að þvert á móti væri hún mjög kærleiksrík og hlaðin fegurð. Ástæðan væri sú að hann tæki neikvæðar tilfinningar eins og sorg og trega og breytti því yfir í eitthvað fallegt. Hvað gæti hugsanlega verið fegurra en það!?

Hann var kannski ekki sá hressasti en Nick Drake átti sinn þátt í því að gera veröldina fegurri. Það eru reyndar skiptar skoðanir á því hvort hann hafi svipt sig lífi eður ei - en dauður er hann. Þetta lag er eflaust með þeim fallegri sem maður heyrir.

Ég á yndislegar minningar við þetta lag - margar. Sú helsta er frá því núna í sumar þegar ég var að keyra á fjallvegunum á milli smáþorpa á Spáni með fjölskyldunni minni. Þetta lag smellpassaði við vegna ævintýralegs yfirbragðs síns.

Cello Song

lag dagsins: PJ Harvey - To bring you my LoveBirgir Örn Steinarsson

Nokkuð magnað... sakna þess að heyra nýtt og ferskt efni frá PJ Harvey... sem er víst afar hentugt þar sem mér skilst að það sé ný plata frá henni á næstu vikum...

svo sagði hún 2008 að hún væri hætt að koma fram á tónleikum - en mér til mikillar ánægju sá ég auglýsta með henni tónleika í NME í morgun...

nenni ekki að röfla meira um þetta lag...

To Bring You My Love

Það besta í vasadiskóinu í október 2010Birgir Örn Steinarsson

Þetta ómar enn úr vasadiskóinu eftir október...

1. Villagers - Becoming a Jackal (4 af 5 stjörnum)
Frumraun Conor O'Brien (ætli hann hafi ákveðið að kalla sjálfan sig Villagers svo að fólk myndi ekki rugla honum við Conan?) er frábær plata sem vinnur stöðugt á. Bæði maður laglína og orða - og fléttir bæði saman listavel. Kemur einn fram með gítarinn á svið - en platan er meira unninn og hljóðfærum bætt við. Með betri textasmiðum sem skotist hefur fram á sjónarsviðið lengi.


2. Dead Man's Bones - Dead Man's Bones (4 af 5 stjörnum)
Þessi plata kom reyndar út í fyrra en rataði ekki inn í Vasadiskóið fyrr en núna. Þótt ótrúlegt megi virðast er þetta Hollywood leikarinn Ryan Gosling og vinur hans. Saman hafa þeir skapað sér frábæra umgjörð sem hentar einföldum lögum þeirra frábærlega. 60's skotið drungapopp - þar sem rafmagnsgítarar eru bannorð. Krakkakórinn sem syngur með í öllum lögum er líka afar sjarmerandi.


3. Grinderman - Grinderman 2 (4 af 5 stjörnum)
Nick Cave er goðsögn í lifanda lífi sem á enn eftir að gefa frá sér lélega plötu. Önnur plata hliðarverkefnis hans Grinderman er önnur rós í hnappagatið hjá Cave. Getur hann klikkað?



4. Wild Beasts - Two Dancers (4 af 5 stjörnum)
Þessi kom líka út í fyrra en komst ekki inn á radarinn fyrr en í ár þegar hún var tilnefnd til Mercury verðlaunanna. Þetta er indí-rokk með einni skemmtilegustu söngrödd sem heyrst hefur lengi. Ekki skemmir að lögin eru góð og útsetningar sérstaklega smekklegar.



5. Deerhunter - Halcyon Digest (4 af 5 stjörnum)
Tilraunarokksveitin Deerhunter gerir loksins almennilegar tilraunir til lagasmíða og kemur verulega á óvart með frábærri útkomu. Mjög artí - en ekki of tilgerðarlegt. Plata sem margir eiga eftir að nefna í hópi bestu platna ársins 2010 - en eitthvað segir mér að árið 2011 verði ekki eins margir að hlusta á hana.


Villagers - Set the Tigers Free


Dead Man's Bones - Name in Stone - læf í kirkjugarðinum

lag dagsins: Dead Kennedy's - California Uber AllesBirgir Örn Steinarsson

Ég man þegar ég var lítill þá var ég skíthræddur við þessa tónlist. Orkan í henni er heldur kannski ekki sniðin fyrir óþroskaða krakka sem vilja bara stuð. Tónlist sem er ekki við hæfa barna - þó svo að hana má ALDREI banna börnum!

Nafn sveitarinnar The Dead Kennedy's sendir strax út þau skilaboð að hér séu ekki á ferðinni menn sem vilja falla í mjúkinn hjá þér. Það sendir frá sér þau skilaboð að hér séu menn sem eru með löngutöng á lofti, finnst stjórnarkerfið í landi sínu rotið að innann og eru staðráðnir í því að koma sínum skoðunum á framfæri með beittri kímni - því það er heilmikil meinfyndni í þessum texta. Þetta er paródía af beittustu sort. Jello Biafra og félagar voru keyrðir áfram af andúð við hið félagslega norm - kerfinu - og ef þú varst hluti af því langaði þeim til þess að móðga þig. Þetta er ólíkt breska pönkinu að því leyti að þetta er töluvert pólitískara. Bresku pönkararnir voru ræflarokkarar sem einfaldlega kunnu ekkert annað en að vera ræflar. Jello Biafra er enginn ræfill - heldur bráðgáfaður maður og jarðýtuafl ákveðið í að troða sínum frjálslyndu skoðunum niður kokið á þér... even if you like it or not!!! 

Það er ótrúlegt að þetta lag sé orðið 30 ára gamalt. Sá það í myndinni The Social Network um daginn og mundi þá eftir því. Pósta því hér því það gefur vísbendingar um hvað vanti hjá yngri kynslóðum tónlistarmanna í dag... like me generation eins og einhver sagði við mig á dögunum... það þorir enginn að gera neitt í dag ef það gæti hugsanlega móðgað einhvern einvhversstaðar - því vinsældir, virðing og frægð eru helsta dópið í dag... The Dead Kennedy's voru ekkert að biðja einn eða neinn um samþykki... og ef tónlist þeirra móðgaði engann þá hefðu þeir litið á það sem klúður...

veskú! hækka í botn!!!


The Dead Kennedy's - Californa Uber Alles (skrítið aðdáendavidjó)

!!! - Strange Weather, Isn't It? (2010)Birgir Örn Steinarsson

Ég hef séð !!! (borið fram "tjikk tjikk tjikk") fjórum sínnum á tónleikum og dansað mig í andlegt transí hvert skipti. Þetta hafa nánast verið trúarlegar upplifanir fyrir mig. Að minni reynslu kemst maður ekkert meira í snertingu við Guð en í gegnum slíkan dans. Á meðan á þessum fernum tónleikum stóð var ekkert annað í heiminum sem skipti máli. Bara sú stund - þá og þegar.

Þetta er fjórða plata !!! en önnur breiðskífan, Louden Up Now, var hreint út sagt meistaraverk. Hún kom út fyrir sex árum síðan og hljómar jafnvel meira eins og plata frá þessu ári en þær plötur sem hafa komið út í ár. Krafturinn, spilagleðin, útsetningarnar og stuðið þar er alls ráðandi. Svalari verður tónlist bara alls ekki. Þriðja platan, Myth Takes, sem kom út fyrir þremur árum er líka töluvert yfir meðallagi.

Ég elska þessa hljómsveit og því langar mig ekkert meira en að segja ykkur að þessi nýja plata sé enn ein skrautfjöður í hatt hennar - en bara því miður. Sannleikurinn er sá að þessi plata er andlaus og leiðinleg. Ef þær þrjár plötur sem komu á undan voru partí í blóma er þetta þreytt eftirpartí þar sem gestir þykjast vera í stuði en eru í raun alveg við það að sofna.

Hvað gerðist? Erfitt að segja því þetta er allt sama fólki fyrir utan trommuleikarann og aukasöngvarann John Pugh sem yfirgaf sveitina skömmu eftir útgáfu Myth Takes árið 2007. Nærvera hans á sviði var töluverð en ekki svo sterk að hljómsveitinni gæti ekki virkað áfram án hans. Kannski var nærvera hans í hljóðverinu sterkari - og nauðsynlegri? Reyndar hefur svo sveitin núna verið að gefa út plötur í tíu ár sem ýtir enn og aftur undir þær kenningar mínar að hljómsveitir geti ekki staðið í plötuútgáfu í meira en tíu ár án þess að úldna. Hef fundið dæmi um hið gagnstæða en meira um það seinna.

Strange Weather, Isn't it? er akkúrat það sem nafnið gefur til kynna. Undarlegt veðurbrigði - eitthvað millibilsástand sem er hvorki stormur né góðvirðisdagur. Sveitin hefur áður fyrr verið þekkt fyrir að troða blíðviðrisdegi og stormi í 4 mínútna lag.
Þessi plata er hvorki fugl né fiskur. Meira að segja bassahetjan Justin van der Volgen nær aldrei að finna grúfið. Ef tónlistarfólk ætlar sér að framleiða fönkskotna og dansvæna tónlist er eins gott að þeir séu sjálfir í góðu skapi og fullir af sjálfsöryggi. Þeim verður að líða eins og það sem þeir séu að gefa út frá sér til heimsins geti breytt honum til góðs. Ég hef það á tilfinningunni að þessum mönnum finnist ekki eins gaman að vera í !!! og þeim fannst áður. Horfin eru beittu pólitísku textabrotin, horfin er einlæg spilagleðin, horfnar eru grípandi laglínurnar og einnar frasa textaönglarnir. Hér eru aðeins þrjú lög þess virði að hlusta á - hin mega týnast í gleymskuþoku tímanns sem fyrst. Uss uss... þá er þetta partí búið.

1.0  / af 5 stjörnum

helstu lög:
Am/FM
The Hammer
Steady as the SideWalk Cracks

Am/Fm læf hjá KEXP - betri útgáfa en á plötunni