lag dagsins: Caribou - OdessaBirgir Örn Steinarsson

Þetta lag kom út fyrr í ár á ágætis breiðskífu Caribou er heitir Swim. Platan fékk fínar viðtökur þegar hún kom út en hún virðist rétt núna vera að ná inn á radarinn hjá meginstraumnum. Aðallega vegna þess að þetta lag hér er víst notað í tölvuleiknum Fifa 11. Þar er heil grein af tónlistarplöggi sem fer algjörlega framhjá mér. Ætli þetta sé ekki svipað fyrir krakka í dag eins og fyrir okkur eldra fólkið að heyra gott lag í sjónvarpsþætti og tengja við það? Veit að þetta virkar því frændi minn veðrast allur upp ef við erum að ræða um lög sem hann hefur heyrt í FIFA leikjunum. En er séns fyrir tölvunotendur að fá að vita hvaða lög þeir eru að heyra í leikjunum? Alveg til í að fá komment á það... 

En jæja. Caribou minnir óneitanlega á finnsku raf-sófapopparana í Röyksopp. Svo mikið að sumir hafa ruglast á þeim. Það svífur sami auglýsingatónlistar stílinn á þessum sveitum.

Caribou er þó sólósveit - skipuð stærðfræðingnum Daniel Victor Snaith. Hann hefur einnig gefið út undir nafninu Manitoba. Þetta meikar sens - því tónlistin er mjög stærðfræðileg. Get t.d. ímyndað mér að það sé gott að læra undir stærðfræðipróf með þessa tónlist í eyrunum. Jæja.. nóg röfl, meiri músík! Þetta lag gæti hæglega orðið slagari á alternatíf útvarpsstöð hér á landi... bara synd að hún sé ekki til!

Caribou - Odessa
 

lag dagsins. Dum Dum Girls - Jail La laBirgir Örn Steinarsson

Þetta er ein af uppáhaldshljómsveitum Thurston Moore úr Sonic Youth. Það eitt er næg ástæða til þess að tékka á þeim. Dum Dum Girls koma frá Kaliforníu og gáfu út sína fyrstu breiðskífu á vegum Sub Pop fyrr á árinu. Fínasta plata þar á ferð hlaðin lo-fi índírokkpoppslögurum. Nafn sveitarinnar er óður til The Vaselins en sú ágæta sveit gaf út plötuna Dum Dum á sínum tíma. Hér má svo greina áhrif frá The Ronettes, The Ramones, Patti Smith og Spacemen 3! Ágætis kokteill það bara...

Já, svo eru þær með lúkkið á hreinu. Bettie Page yrði stolt!

Jail La La

Ariel Pink's Haunted Graffity - Before Today (2010)Birgir Örn Steinarsson

Alveg síðan þessi umrædda plata með Ariel Pink kom út fyrr á árinu hefur henni verið hampað sem einni af bestu plötum ársins af tónlistargrúskrara síðum. Þetta las maður fyrst í júní þegar Pitchforkmedia gaf henni 9 af 10 mögulegum. Síðan er eins og allar aðrar síður hafi bara ákveðið að vera sammála þeirri ágætu síðu. Ég er einn þeirra sem tek því með fyrirvara þegar ég les svona umfjallanir. Viðurkenni að þegar plötur skora hátt þá kveikir það áhuga minn á plötunum - en með árunum hef ég lært að það þýðir ekkert að treysta á neitt annað en eigin sannfæringu þegar kemur að því að hvort hlutir hreyfi við manni eða ekki. Á endanum er það innbyggður kompáss hvers og eins sem sker úr um ágæti platna. Og ég þori alveg að segja það hér eftir ítrekaða hlustun - hátt og skýrt - að Ariel Pink eru nýju fötin keisarans! Hvorki fugl né fiskur - eiginlega bara hundleiðinleg plata!

Ég veit ekki alveg hvaðan þessi ógurlegi meðbyr með Ariel Marcus Rosenberg kemur? Kannski finnst tónlistargrúskrurum sem fyrirlíta meginstrauminn töff að hann hafi gefið hljóðritað yfir 500 lög og gefið út hundruði kassetta frá því árið 1996? Það finnst mér ekki skipta neinu máli. Ég elska meginstrauminn jafn mikið og undirdjúpin og góð tónlist er bara góð tónlist. Skiptir engu hvaðan hún kemur - og þessi plata Ariel Pink er það bara ekki neitt.

Það sem Pink gerir vel - og er eflaust eitthvað sem heillar nokkur eyru - er að hann fangar hljómheim post-pönks áttunda og níunda áratugarins ágætlega. En ástæðan fyrir því er einföld! Hann samplar lög þaðan og syngur ofan á! Til dæmis er lagið Round and Round bara hræðileg afskræming á hinu frábæra lagi Broken English með Marianne Faithfull. Það er eins og maðurinn hafi bara stolið tveimur töktum beint af plötunni - og rúnkað sér svo yfir það. Ef þú ætlar að sampla - hafðu þá meiri virðingu fyrir frumgerðinni en þetta.

Ariel býr líka yfir einni þunglamalegustu og daufustu söngrödd sem ég hef heyrt lengi. Engin tjáning - engin tilfinning - bara muldur í míkrafón. Lagasmíðar hans eru ódýrar þar sem Pink velur alltaf einföldustu leiðirnar með bitlausum viðlögum og setur inn gítarskala í stað kafla.

Það er eitt gott lag á plötunni og annað sæmilegt. Bright Lit Blue Skies er fjörugt og nokkuð rafmagnað. Þegar maður skoðar heildarmyndina þá kemur ekkert á óvart að það skuli vera tökulag. Vel valið þó hjá Ariel Pink en það voru Rockin' Ramrods sem gáfu fyrst út lagið árið 1966. Lagið Fright Night fannst mér líka fínt - en bara vegna þess að það minnti mig á samnefnda vampírumynd frá 1980-og eitthvað.

Það eru margir að veifa og klappa fyrir Ariel Pink þessa daganna - en ég er litli krakkinn sem þorir að segja að þessi keisari er ekki í neinum fötum! Þeir sem hafa þessa plötu á listum sínum yfir bestu plötur ársins - hafa einfaldlega ekki verið að fylgjast nægilega vel með - því þetta ár hefur verið ótrúlega blómlegt og gott. Svona sérplæg fróun ætti ekki einu sinni að komast inn á topp 50. Piff!

1 / af 5 mögulegum

helstu lög:
Bright Lit Blue Skies
Fright Night (Nevermore)
Menapause Man


Bright Lit Blue Skies


Round and Round

lag dagsins: Marianne Faithfull - Why dya do it?Birgir Örn Steinarsson

Það var móðir mín sem kynnti mig fyrir Marianne Faithfull. Man eftir kokteilboði heima þar sem hún setti þetta lag á fóninn og söng með! Var þá aðeins of ungur til þess að skilja textann - sem er hreint út sagt svakalegur! Lagið er eitursvalt líka. Platan Broken English með Marianne sem þetta lag er af - er ein af uppáhalds plötunum hennar. Annað uppáhald hjá henni er David Bowie. Hún er líka með tattú, mótorhjólapróf og skotveiðileyfi! Einu sinni bauð ég henni á Coldplay tónleika og í miðju setti hallaði hún sér að mér og sagði: "Birgir minn... þetta er ágætis hljómsveit og allt það... en mikið djöfull er þessi söngvari mikill vælukjói!" ...

Hún er lítið fyrir það að sýna veikari hliðar sínar og er svalari en andskotinn... hlustið bara á þetta lag ef þið trúið mér ekki... ég get bara beðið til Guðs að dóttir mín erfi skapgerð og móður minnar ... það yrði algjör ótrúlega fallegt...






Marianne Faithfull - Why Dya Do It?

Agent Fresco - A Long Time Listening (2010)Birgir Örn Steinarsson

Það er búið að taka mig svolítið langan tíma að melta þessa fyrstu breiðskífu Agent Fresco. Ég vildi frekar bíða, leyfa eyrunum að venjast gripnum og skrifa svo. Frekar en að fá það í buxurnar eftir þrjár mínútur og æla svo út til allra hversu mikið meistarastykki A Long Time Listening er. Jú, hún er lööööng... um 77 mínútur og því kannski ekki furðulegt að ég hef ekki getað skrifað um í nokkurn tíma. Það var bara heilmikið moð að kyngja þessum stóra bita. Hann er heldur alls ekkert alltaf auðmeltanlegur en góðu fréttirnar eru að maður verður þægilega saddur af henni.

Fyrst það sem hefði betur mátt fara - platan er ALLT OF LÖNG! Ég þekki það að vera ungur og stútfullur af hugmyndum og lögum. Þekki það líka hversu erfitt það er að ákveða hvaða lög maður eigi að sleppa. Enn fremur hef ég verið fangi þeirrar listrænu hugmyndar að lögin séu heild og því megi ekkert þeirra missa sín. En því eldri sem ég verð því meira hefur mér fundist það vera frekar sérplægt að listamönnum að ætlast til þess að þeir nenni að sitja undir rúmri klukkustund af eigin moði. Ég hef aldrei komist í gegnum þessa plötu án þess að þurfa að taka mér hlé. Margir eru að kynna sér sveitina í fyrsta skipti og ef þeir komast ekki í gegnum gripinn - komast skilaboð sveitarinnar ekki almennilega til skila. Betra hefði verið að velja 12 bestu lögin og skila af sér gallalausum, skotheldum grip sem harðir gagnrýnendur (eins og ég!) hefðu ekkert getað fundið út á.

Kápan er óþarflega dökk og sérstaklega óspennandi. Ég hefði aldrei rekist á þessa plötu fyrir slysni út í plötubúð og ekkert við hana sem fangar augað. Finnst það ekki tóna vel við þá ógurlegu sköpunargleði sem ríkir innan sveitarinnar.

Svo koma góðu fréttirnar. Lengdin og káðan eru einu gallar hennar! Fyrir utan nokkur lög sem hefði mátt sleppa - er ekki hnökra að finna á þessari plötu. Þegar allt gengur upp - þá gengur það upp með látum! Það skemmtilegasta er að Agent Fresco leyfir sér að sýna fleiri hliðar á sér en áður. Stíga skrefi lengra í því að útvíkka ramma sína. Hér eru ekki öll lögin með metal-riffum - heldur daðra þeir stundum við teknó - djass og önnur stílbrigði. Hér eru allir slagarar sveitarinnar í nýjum útsetningum - sem mér fannst fínt - en kannski ekkert endilega nauðsynlegt.

Lagasmíðar Fresco eru skrifaðar á þá Arnór Dan og gítarleikarann Þórarinn Guðnason. Lagasmíðar eru tilraunakenndar og fjölbreyttar og ég hef ekkert út á þær að segja. Melódíur Arnórs Dan eru oftast á tíðum góðar - stundum afbragð - en vissulega keimlíkar hver annarri og einsleitar á köflum.

Einhvers staðar las ég tónleikadóm þar sem Arnór Dan var kallaður Crooner í anda Frank Sinatra og félaga - en það er fjarri lagi góð lýsing. Hann hefur mjög klassíska nálgun - og hoppar upp og niður tónstigann eins og loftfimleikamaður á köflum. Ég hef heyrt suma segja að rödd hans stuði þá en persónulega finnst mér drengurinn vera fremsti söngvari landsins í dag. Ekki bara sinnar kynslóðar - hann er bara einn magnaðasti söngvari sem við eigum. Punktur. Hann er kannski ekki í tísku eins og Högni í Hjaltalín - en hann á eftir að endast lengur og ég spái honum stærri hlutum með hverju ári. Ótrúleg tjáning - frá ótrúlegum pilt sem nýtir náttúrugjafir sínar til fullnustu.

Það að trommuleikarinn Hrafnkell sé ekki titlaður fyrir lögunum finnst mér ótrúlegt. Hann er svo stór hluti í heildarmyndinni að ég get fullyrt að ekkert þessara laga yrði eins áhrifaríkt eða næði fullum blóma sínum án hans. Vonandi fær hann bita af kökunni þegar stefgjöldin koma - hann á það svo sannarlega skilið. Aftur nota ég stór orð og fullyrði að þarna sé einn besti trommuleikari landsins á ferð.

A Long Time Listening er eins og titillinn gefur til kynna stórt, metnaðarfullt og mikið verk. Það er í raun ótrúlegt að þetta skuli vera fyrsta breiðskífa hljómsveitar. Ef svona plata kæmi frá einhverri annarri sveit myndi hún koma gríðarleg á óvart. En sannleikurinn um Agent Fresco er sá að við vitum öll að þetta er frábær hljómsveit og enginn bjóst við öðru en að þeir myndu gefa frá sér meistarastykki. Þeir hefðu kannski mátt kynna okkur snilldina í minni skömmtum - en snilld er snilld - sama hversu mikinn tíma við þurfum til þess að melta hana. Stórkostleg frumraun - ekki bara ein besta íslenska plata þessa árs - heldur ein besta rokkplata sem komið hefur hér út í 7 ár! Eftirvæntingar mínar voru miklar - ég vildi fá meistaraverk og það fékk ég! Til hamingju strákar!

ps. eina ástæðan fyrir því að hún fær ekki fullt hús er vegna lengdar hennar.

4.5 / af 5 stjörnum

helstu lög:
Anemoi
Eyes of the Cloud Catcher
Of Keen Gaze
Translations
Implosions
Pianissimo

He is listening / Eyes of the Cloud Catcher - læf á Rás2


A Long time Listening #1 - fleiri making of vidjó á YouTube

lag dagsins: Charlotte Gainsbourg - The OperationBirgir Örn Steinarsson

Pabbi hennar er Serge Gainsbourg. Mamma hennar er Jane Birkin. Hún er stórfín leikkona og útlitsgallar hennar gera hana enn fallegri. Hún er líka augljóslega mikil listakona sem velur sér verkefni eftir hjartanu. Hún gefur stundum út tónlist og raular þau á andríkan og sexí hátt. Hún gaf út plötu fyrr á þessu ári og þá voru það engir aðrir en piltarnir í Air sem sáu um undirspilið. Þetta lag er eitt af afrekstrunum og er dáleiðandi gott. Dömur mínar og herrar - má ég kynna hina unaðslegu: Charlotte Gainsbourg ...

Svo skrifa ég um nýjustu plötu Agent Fresco þegar ég er búinn að ná hausnum á mér utan um hana... dagur 3 í hlustun...














Charlotte Gainsbourg - The Operation

lag dagsins: Kelis - 4th of julyBirgir Örn Steinarsson

Hlutir eru fljótir að týnast á netöldinni. Kelis gaf út frábæra plötu fyrr á þessu ári sem fór ekkert fyrir hérna á Íslandi. Og þetta er engin amatör - þetta er heilsteyptur listamaður sem fylgir hjartanu. Nýja platan hennar er nú-diskó - rafpopp af bestu gerð. Singlarnir hafa kannski ekki flogið hátt - en ég held að það sé að mestu vegna þess að fólk hefur ekki gefið sér tíma til þess að hlusta á hvað Kelis hefur upp á að bjóða. Þessi singúll hér er frábær - 4th of July - en svo bíð ég eftir því að hún gefi út lagið 22nd century sem síngúl...

Breiðskífan Flesh Tone er líka einstaklega vel gerð. Hlaðin grípandi lögum og sándar eins og milljón dollarar! Kannski mislukkaðist auglýsingaherferðin eitthvað - eða kannski vorum við bara ekki reiðubúin fyrir þá stefnubreytingu sem Kelis bauð upp á. Á Flesh Tone yfirgefur hún hiphoppið og stökkbreytir sér í teknódívu. Ég er amk geim og er að kaupa þetta!

Þrátt fyrir dræma plötusölu er Kelis að skora hátt á listum yfir bestu plötur ársins og bestu lög. Þetta er ástæðan fyrir því - HLUSTIÐ! Þetta er afbragð! Frjáls og falleg kona hér á ferð...








Kelis - 4th of july

Sleigh Bells - Treats (2010)Birgir Örn Steinarsson

Nei, þetta er ekki jólaplata þó svo að nafn sveitarinnar, Sleigh Bells, sé vissulega svolítið jólalegt. Það er ekki það eina sem mér finnst skrítið við þessa sveit - því hún virðist bæði vera eftirá og á undan í senn. Ég get eiginlega ekki ákveðið mig - hvort sándið þeirra sé svolítið hallærislega 90's - eða hvort það sé einfaldlega kominn tími til þess að taka bigbeat opnum örmum á ný. Þetta er kallað noise-pop af tónlistarnördasíðum en fyrir mér hljómar þetta bara svolítið eins og blanda af The Chemical Brothers, The Prodigy, The Go Team! og Republica. Sleigh Bells eru nefninlega Retro - en á hátt sem ég hef ekki heyrt áður hjá þessari kynslóð - og undarlega nálægt manni í tíma. En svo áttar maður sig á því að þau Alexis Krauss og Derek Miller sem manna þennan dúett voru auðvitað bara krakkar þegar bigbít kom fram á sjónarsviðið. Þetta er því nostalgíst fyrir þeim. Þetta er uppgötvun sem er skemmtilega undarleg og lætur mér líða eins og risaeðlu.

Þessi sveit hefur hlotið þónokkra athygli og á hana svo sem alveg skilið. Athyglina hefur hún fengið út á styrk smáskífa sinna - Tell 'Em, Infinity Guitars og Rill Rill. Þau tvö síðastnefndu eru stórfín ef maður er að tengja. En sem breiðskífusveit eru Sleigh Bells með buxurnar á hælunum, því sem heild er frekar erfitt að hlýða á plötuna í gegn vegna leiðinda. Það er eins og menn hafi kannski verið að flýta sér aðeins um of. Fín frumraun - en hefði bara getað orðið svo miklu miklu betri.

Þetta er kjörin tónlist í auglýsingar fyrir tískuvöruverslanir - eða sem bakgrunnstónlist í hipp og kúl sjónvarpsþætti. Smáskífurnar fljúga nægilega hátt til þess.

Þetta er harður bransi og ég spái því að ef Sleigh Bells kemur ekki með aðra plötu á næsta ári stútfulla af slögurum þá renni hún í gleymskunnar dá.

2.5 / af 5 stjörnum

helstu lög:
Tell 'Em
Infinity Guitars
Rill Rill



Infinity Guitars


Rill Rill

lag dagsins: Aha - Stay on these Roads (læf)Birgir Örn Steinarsson

Ah-a hélt lokatónleika sína í Noregi núna um helgina og þjóðin grét. Þetta yrði svipað og ef Sálin hans Jóns míns myndi skyndilega ákveða að leggja árar í bát og landsmenn fengu einungis eitt tækifæri til þess að bera goðin sín augum. Reyndar er Ah-a líka fræg fyrir utan heimalandið þannig að harðir aðdáendur lögðu í langa pílagrímsför bara til þess að sjá Morthen Harket og félaga saman í hinsta sinn. Maður hlýtur að spyrja sig hver galdurinn sé? Einnig vil ég fá að vita hvaða vatn Morten Harket er að drekka - því maðurinn lítur ekki út fyrir að vera deginum eldri en 30 ára - þó komnir skuggalega nálægt því að halda upp á sextugsafmælin sín. Maður bara áttar sig ekki á þessu...

Hér er svo vídjó frá tónleikunum sjálfum - en við ætlum að rifja upp besta lag Ah-a - Stay on these Roads - tekið af tónleikum. Morten syngur eins og engill...




Ah-a -Stay on these Roads (læf)

lag dagsins: The Knife - Like a PenBirgir Örn Steinarsson

Var að spila í gærkvöldi á Faktorý - sem er alltaf mjög gaman. Þar get ég spilað allt öðruvísi sett en alls staðar annars staðar. Það er eins og fólk sem mætir á Faktorý sé með annað mind-set en á mörgum öðrum stöðum. Gestir eru að minnsta kosti þolinmóðari gagnvart plötusnúðnum og gerir ekki endalausar kröfur um að það þekki öll lögin sem eru leikin. Þá er plötusnúðnum afhent meira traust - og getur leyft sér aðeins að rýmka út... í hvert skipti sem ég spila á Faktorý Þá spila ég svipað og ég gerði þegar ég spilaði á Sirkús í gamla daga... anything goes.

Ein stelpa bað um þetta lag hér - Like a Pen með The Knife. Ég var ánægður að vera minntur á þetta lag - því það er æðislegt. Seinna sýndi sama stelpa mér argasta dónaskap þegar hún réðst á mixerinn sem var á bakvið barinn - skrúfaði niður í dj-græjunum og setti George Michael á fóninn! Ég lét hana heyra það - en fyrirgaf henni samt strax. Er henni þakklátur fyrir að rifja þetta lag hérna upp fyrir mér...







The Knife - Like a Pen

lag dagsins: Alice Cooper with the Muppets - Welcome to my nightmareBirgir Örn Steinarsson

Leikræn tilþrif 100% Tveir þumlar upp! Þetta er Alice Cooper!

Engin orð - bara að horfa.





















Alice Cooper with the Muppets - Welcome to my Nightmare

Það besta í vasadiskóinu í nóvember 2010Birgir Örn Steinarsson

Nóvember var góður mánuður fyrir vasadiskóið. Í mánuðinum rötuðu hingað inn nokkrar afbragðs plötur auk þess sem lestur síðunnar rauk upp úr öllu valdi í nokkra daga. Veit ekki alveg afhverju - en á tveimur dögum fékk ég um 1000 gesti og fór um tíma í fyrsta sæti bloggar.is kerfisins yfir mest lesnu bloggin. Takk fyrir lesturinn - hér eru svo fimm hæstu plöturnar í nóvember - djúsí stöff!

1. Robyn - Body Talk (5 af 5 mögulegum)
Við vorum búin að fá forsmekkinn af þessari breiðskífu á tveimur þröngskífum er komu út fyrr á árinu. Body Talk er í raun eins og safn af hinum tveimur þröngskífunum með nokkrum viðbótum þó. Útkoman er ein heildsteyptasta rafpoppplata í lengri tíma. Markaðssetningin var snilld, smáskífurnar ótrúlega sterkar og stúlkan nær að fanga sánd tíðarandans fullkomlega. Þetta er nægilega beitt til þess að heilla tónlistargrúskraranna og nægilega melódískt og vel fléttað til þess að heilla bolinn. Hrein poppsnilld og verður án efa tímalaus klassík. Robyn er á hápunkti feril síns og á að fá að njóta þess. Gæti stolið krúnunni af poppprinsessunni Lady Gaga - Robyn á a.m.k. betri lög - betri útsetningar og virðist vera töluvert mennskari.



2. Twin Shadow - Forget (4.5 af 5 mögulegum)
Frumraun George Lewis Jr sem kallar sig Twin Shadow. Hann hefur verið kallaður "Hinn svarti Morrissey" en þar er aðeins einum af mörgum áhrifavöldum hans gefið kredit. Þetta minnir líka um margt á New Order, Prince og Hot Chip. Frábær hrærigrautur alls kyns bragðefna. Við fyrstu hlustun hljómar hljóðheimurinn afar framandi - en þó einkennilega kunnuglegur. Sterk áhrif frá fyrsta hluta níunda áratugarins en fyrst og fremst merkilega góð lög - í frumlegum útsetningum. Plata sem vex og vex við hverja hlustun - og eflaust einungis upphafið af glæstum ferli George Lewis Jr.





3. The Tallest Man on Earth - Sometimes the blues is just a passing bird (4.5 af 5 mögulegum)
Svíinn Kristian Matsson hefur átt einstaklega gott ár og er í algjörum blóma. Trúbadúrinn með sandpappírsröddina hefur ekki aðeins gefið út eina stórkostlega plötu í ár - heldur tvær. Þessi er reyndar fimm laga þröngskífa en fyrr á árinu kom út platan stórmagnaða The Wild Hunt. Sú verður án efa inn á topp 5 listanum yfir plötur ársins. Þessa plöt hér samdi hann og hljóðritaði á meðan á tónleikaferðalagi að kynna hina. Þessi fimm lög eru í raun í alveg sama anda og breiðskífurnar tvær sem út eru komnar. Kristian er Bob Dylan nýju kynslóðarinnar og á skilið viðurkenningu sem slíkur. Ótrúlegir textar, ótrúleg lög og ótrúleg túlkun. Hér gengur allt upp.


4. Sufjan Stevens - The Age of Adz (4 af 5 mögulegum)
Loksins skilaði sér ný breiðskífa frá Sufjan Stevens. Eftir óvenju langan tíma miðað við þann ljóshraða sem Sufjan framleiddi á í upphafi feril síns. Þessi plata er ólík fyrri verkum á þann hátt að hér er meiri eftirvinnsla. Búið er að blanda forrituðum töktum inn í hið hefðbundna sánd Sufjans og það ætti ekki að koma neinum á óvart að það skuli vera sérstaklega vandað og smekklegt. Sufjan sleppir sér þó einu sinni í 2 mínútna auto-tune raddfimleikum sem hefðu mátt missa sín. Engu að síður er hér á ferð enn önnur frábær plata frá piltnum. Þessi plata nær þó kannski ekki að viðhalda fyrri vinsældum - en hún er vel þess virði að kynna sér betur. Vonandi þurfum við bara ekki að biða jafn lengi eftir næstu breiðskífu.



5. How to dress well - Love Remains (3.5 af 5 mögulegum)
Örugglega ein frumlegasta útgáfa ársins. Hér tekst bandaríska heimsspekinemanum Tom Krell að blanda saman á smekklegan hátt tveimur virkilega ólíkum tónlistarstefnum. How to dress well er nefnilega sambræðingur R&B tónlistar við tilraunakennda ambíent tónlist. Mörg laganna hér væri hægt að endurvinna sem skothelda poppslagara - en hér fljóta þau í gegn eins og vatnslækur í gegnum stafrænt búddaklaustur. Þetta er plata sem svífur í gegn og dregur svo hlustandann óvænt með sér og fær hann til þess að raula með. Kannski ekki plata sem mun selja mikið - en án efa plata sem mun sitja með þér ef þú gefur henni séns.





Robyn - None of dem (feat Röyksopp)


Twin Shadow - Forget


The Tallest Man on Earth - The Dreamer


Sufjan Stevens - I Walked


How to dress well - Lovers Start

lag dagsins: Mgmt - CongratulationsBirgir Örn Steinarsson

Fyrr á þessu ári var svo mikil eftirvænting eftir nýrri plötu MGMT að þeir hefðu hæglega getað stigið upp á næsta þrep í átt að verða ein stærsta rokksveit heims í dag. Svo kom platan út og hún var svo gjörsamlega ólík því sem tónlistargrúskrarar þorðu að leyfa sér að vona að platan eiginlega bara hvarf skömmu eftir útgáfu. MGMT hefði getað farið auðveldu leiðina og samið nokkra miðlungs syntha-hittara og selt út á vinsældir poppslagaranna Kids og Time to Pretend. En nei, á nýju plötunni eru bara ENGIN svoleiðis lög - og hljóðheimurinn svo ólíkur því sem fólk var búið að venjast - að nánast eins og um nýja sveit væri að ræða.

Kannski ekki besta markaðsplott í heimi - en listrænt kredit fá þeir fyrir að vilja ekki endurtaka sig. Svo þegar maður fer að leyfa sér að renna þessari plötu í gegn - Congratulations - þá heyrir maður að það er þó nokkuð í hana spunnið. Titillagið er einstaklega flott - og minnir um margt á hið frábæra lag The Weight með The Band - sem er bara gott.

Setningin "Bombing for peace is like fucking for virginity!" kemur fyrir í þessu fremur einmannalega myndbandi. Mér finnst það fanga fullkomlega tilfinninguna sem svífur yfir vötnum í einni leiðinlegustu borg sem ég hef heimsótt. Los Angeles - sem er bara eitt stórt bílastæði og Kringlur. Skítapleis!

MGMT - Congratulations